ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Followers

Friday, June 22, 2018



“ Ο ΣΤΟΟΥΝΕΡ,” JOHN WILLIAMS, μετάφαραση Αθηνά Δημητριάδου. Εκδόσεις Guteberg Aldina, 2017, σελ 408.
Σε πολυτονικό σύστημα! Πιστεύω πως η μετάφραση είναι εξαιρετική!

Απογοητευμένος εδώ και καιρό από το ότι δεν έβρισκα καλά βιβλία να διαβάσω, αποφάσισα να στραφώ στη “κλασσική” λογοτεχνία. Έτσι στη τελευταία μου επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο, δήλωσα στη νεαρή υπάλληλο πως ενδιαφέρομαι για κλασσική λογοτεχνία και το πρώτο βιβλίο που μου σύστησε ήταν Ο ΣΤΟΟΥΝΕΡ. Το πήρα και δεν το μετάνοιωσα....Επιτέλους ένα καλό βιβλίο.
Το μυθιστόρημα πρωτοεκδόθηκε στην Αμερική το 1964. Είχε μείνει στην αφάνεια μέχρι που άρχισε η μετάφραση και επανέκδοση του σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες με κυκλοφοριακή επιτυχία. Και το 2017 εκδόθηκε και στην Ελλάδα.
Ο Στόουνερ είναι το μοναχοπαίδια ενός αγροτικού ζευγαριού, που από πολύ μικρός βοηθά τους γονείς του στις σκληρές αγροτικές εργασίες. Όταν τελείωσε το γυμνάσιο το 1910, σε ηλικία 19 ετών, ο πατέρας του, που έμαθε πως στο Πανεπιστήμιο στην Κολόμπια άρχισε να λειτουργεί Γεωπονική Σχολή, τον στέλλει να σπουδάσει με σκοπό να τους βοηθήσει ως γεωπόνος περισσότερο στη καλλιέργεια και απόδοση των γεωργικών τους απασχολήσεων. ΄Ετσι έφυγε από το χωριό του, εγκαταστάθηκε κοντά στη Κολόμπια σε αγρόκτημα ξαδέλφου της μητέρας του, όπου θα έμενε προσφέροντας εργασία για τη διαμονή και διατροφή του, κατά το χρόνο των σπουδών του......
Ανάμεσα στα μαθήματα του στο Πανεπιστήμιο, ήταν και η Επισκόπηση της Αγγλικής Λογοτεχνίας, που με κάποιον τρόπο τον γοήτευσε, ιδιαίτερα δε όταν άκουσε το 73ο σονέτο του Σαίξπηρ, εντυπωσιάζεται τόσο που αποφασίζει να εγκαταλείψει τις σπουδές του στη Γεωπονική και να μεταπηδήσει στις φιλολογικές! Μετά το τέλος των σπουδών του, δεν επιστρέφει στο σπίτι του αλλά με την παρότρυνση του μέντορα του παραμένει στο Πανεπιστήμιο όπου εργάζεται μόνιμα ως βοηθός καθηγητής της Αγγλικής Φιλολογίας. Το μυθιστόρημα ασχολείται λεπτομερώς με τις δρατηριότητες του ως καθηγητού, τις μελέτες του, τον έρωτα του με μια γυναίκα που την είχε εξιδανικεύσει, το γάμο τους (που ήταν αποτυχημένος), τη χρησιμοποίηση της μοναχοκόρης τους από τη γυναίκα του ως όπλο εναντίον του, την εξωσυζυγική του σχέση με μια νεαρή καθηγήτρια με την οποία ταίριαζαν απολύτως......Πνευματικά, σωματικά, λογοτεχνικά....” Τη ζωή που ζούσαν τώρα δεν την είχε φανταστεί ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Από το πάθος στη λαγνεία και από εκεί σ έναν βαθύτατο αισθησιασμό που ξαναγεννιόταν κάθε στιγμή. Είχαν μάθει να είναι μαζί χωρίς να μιλούν, απέκτησαν και τη συνήθεια της ανάπαυλας” . Περιγράφεται λεπτομερώς επίσης ο στρυφνός χαρακτήρας της γυναίκας του και η μεταξύ τους σχέση, που ήταν η μεγάλη του απογοήτευση.
'Οπως αναφέρει και ο Άρης Μπερλής στο επίμετρο, «κεντρική ιδέα του βιβλίου δεν είναι ο έρωτας αλλά η αναπόδραστη τραγικότητα της ζωής, η τραγικότητα της ζωής του κύριου ήρωα του αλλά και όλων των άλλων χαρακτήρων».
Σε όλη τη ζωή του ως καθηγητής αφοσιώθηκε με πάθος, δύναμη, ζήλο να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του. Ταυτόχρονα προσπαθούσε, χωρίς επιτυχία όμως, να είναι σωστός πατέρας και σύζυγος. Το παραδέχτηκε κι ο ίδιος...
Η στράτευση σε έναν στόχο καθηγητή με την σχολαστικότητα και την εσωστρεφή συμπεριφορά τελικά του κόστισε τις διαπροσωπικές σχέσεις.
Από την εισαγωγή : Σε μια συνέντευξη του ο συγγραφέας απάντησε σε σχετική ερώτηση αν η λογοτεχνία γράφεται προς τέρψη του αναγνώστη: “ Αποκλειστικά και μόνο. Για το Θεό, είναι κουτό να διαβάζεις χωρίς να το βιώνεις” Η απόλαυση αυτή, αναντίρρητα πολύ υψηλού επιπέδου, υπάρχει στον Στόουνερ.
Αποσπάσματα : “ ... Τη αγάπη για τη λογοτεχνία, για τη γλώσσα, για το μυστήριο του νου και της καρδιάς, πώς αποκαλύπτονται στους ασήμαντους, αλλόκοτους συνδυασμούς γραμμάτων και λέξεων, τα τυπωμένα γράμματα, τόσο μαύρα, τόσο ψυχρά - την αγάπη που κρατούσε κρυμμένη σαν να ήταν παράνομη ή επικίνδυνη, άρχισε πια να τη δείχνει, στην αρχή διστακτικά, μετά τολμηρά, στο τέλος υπερήφανα....”
......Όμως ο Γουίλιαμ Στόουνερ γνώριζε τον κόσμο με έναν τρόπο που λίγοι από τους νεότερους συναδέλφους του μπορούσαν να καταλάβουν. Βαθιά μέσα του, πιο βαθιά από τις αναμνήσεις του, υπήρχε η γνώση της κακουχίας και της πείνας, της καρτερίας και του πόνου. Αν και σπάνια ανακαλούσε τα χρόνια της νιότης του στο αγρόκτημα του Μπούνβιλ, υπήρχε πάντα στα όρια του συνειδητού και υποσυνείδητου η φωνή του αίματος που είχε κληρονομήσει, από προγόνους στωϊκούς που έζησαν ζωή σκληρή και ζοφερή, που ο κώδικας της ηθικής τους τούς υπαγόρευε να στρέφουν προς το κόσμο που τους καταπίεζε πρόσωπα ανέκφραστα, σκληρά και σκοτεινά....”

Σε όσες κι όσους αγαπούν τη λογοτεχνία, ως ...τέχνη του λόγου...το συνιστώ ανεπιφύλακτα.




Monday, January 1, 2018


ΣΚΕΨΕΙΣ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ - ΑΠΟΡΙΕΣ
Το κατωτέρω κείμενο μου, δημοσιεύτηκε (σχεδόν ακριβώς το ίδιο) στην τοπική εφημερίδα της Λάρισας, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, πριν από λίγες μέρες (Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017) με τίτλο "Ωριμος λαός".  Αφορμή για να το συντάξω, ήταν οι συχνές συζητήσεις με φίλους, και η διαφωνία μου ως προς τη χρήση του όρου "ώριμος λαός" , καθώς και (με βάση τον ορισμό αυτό) οι ευθύνες του στη πορεία μιας χώρας.
Ωριμος λαός
Τακτικά, καθημερινά μάλλον, ακούμε και διαβάζουμε τον όρο <ΛΑΟΣ> , ένα όρο για τον οποίο διαφωνώ πλήρως στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην ωριμότητα του και πιο συγκεκριμένα όταν του αποδίδονται ευθύνες για την πορεία ή την κατάσταση μιας χώρας. Η απορία μου και η ένσταση μου επικεντρώνονται στην αδυναμία μου να κατανοήσω πώς είναι δυνατόν από ένα σύνολο που αποτελέιται από εκατομύρια ξεχωριστά ανθρώπινα μυαλά, με διαφορετικά γονίδια, διαφορετικές γνώσεις και εμπειρίες, διαφορετικές επιρροές κλπ κλπ, να περιμένουμε και να απαιτούμε να συμπεριφέρεται ως ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!
Λέμε π.χ. << Δεν είναι ώριμος ο ελληνικός λαός>> ! Δεν το κατανοώ...... Συγκρίνουμε συχνά τη συμπεριφορά των Δυτικών και ειδικά των Βορείων Ευρωπαίων πολιτών, με τη συμπεριφορά των Ελλήνων και (φυσιολογικά) βγάζουμε συμπεράσματα όχι κολακευτικά για τους τελευταίους. Αγνοούμε όμως την ιστορία και τον τρόπο διαμόρφωσης της συμπεριφοράς των πολιτών.
Κατά τη ταπεινή μου γνώμη υπάρχουν τεράστιες - καθοριστικές διαφορές, πέραν της διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας των Ελλήνων :
1) Η αυστηρότατη και δίκαιη εφαρμογή των νόμων για όλους σε όλες (ίσως) τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες.
2. Ο σεβασμός του κράτους προς τους πολίτες (αναγκαία προϋπόθεση για να υπάρχει και σεβασμός των πολιτών προς το κράτος).
3. Κοινωνική πρόνοια.
4. Η συνεργασία μεταξύ των κομμάτων για την αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων (όπως π.χ. ήταν - είναι η οικονομική κρίση).
Αυτά είναι, πιστεύω, τα πιο βασικά, θα υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί λόγοι.....
Θα ήθελα, αφού επικρατούσαν τα ανωτέρω ΚΑΙ στην Ελλάδα, να έβλεπα τη συμπεριφορά των πολιτών ...και μετά να έβγαζα συμπεράσματα. Διότι δεν πιστεύω πως οι πολίτες στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ...γεννηθεί "ώριμοι", "πολιτισμένοι". Διαμορφώθηκαν έτσι επειδή οι ηγεσίες τους προηγήθηκαν ώριμες (με τον όρο "ηγεσίες" δεν εννοώ μόνο τις πολιτικές βεβαίως), που εκπαίδευσαν αφενός τους λαούς, αφετέρου δε με το δικό τους παράδειγμα τρόπου ζωης (υπακοή στους νόμους, σεβασμό στους πολίτες κλπ ) επηρέασαν καθοριστικά την πολιτική, πολιτιστική και πολιτισμική ζωή.
Ο "ΛΑΟΣ" ως ένα σύνολο ΔΕΝ μπορεί να φέρει ευθύνες. Τα άτομα, μεμονωμένα, έχουν ευθύνη. Όταν όμως δεν τιμωρείται κανείς ή η τιμωρία είναι ελαφρά, το αποτέλεσμα είναι οι παράνομοι να "σπρώχνουν" ΚΑΙ τους νομοταγείς να παρανομοὐν..... Τα παραδείγματα άπειρα :
α) Τα αυθαίρετα, β) Η οδηγική συμπεριφορά, γ) Η φοροδιαφυγή είναι μερικά μόνο.
Ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, αναφέρω την εντός πολύ μικρού χρονικού διαστήματος, εξάλειψη του χουλιγκαλισμού στην Μ. Βρεττανία ( "ωρίμασε" ξαφνικά ο "φίλαθλος" αγγλικός λαός ;) σε αντιπαράθεση με το φαινόμενο των Εξαρχείων, που για τόσα πολλά χρόνια ταλαιπωρεί μια μεγάλη περιοχή των Αθηνών!

Σύμφωνα με το λεξικό της Νεοεληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών :
Λαός : το σύνολο των πολιτών ενός κράτους.
Ωριμότητα : η ιδιότητα του ώριμου
Ώριμος : (για πρόσωπα) 1. Που έχει αναπτυχθεί σωματικά και κυρίως ψυχικά, πνευματικά. Που χαρακτηρίζεται από συγκροτημένο τρόπο σκέψης, σύνεση, υπευθυνότητα. 2. (μεταφορικά) που έχει αποκτήσει ολοκληρωμένη, οριστική μορφή, περνώντας συνήθως από στάδια επανεξέτασης και βελτίωσης.
Έχοντας υπόψη αυτούς τους ορισμούς...ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΟΥΜΕ ΩΡΙΜΟ ΕΝΑ ΣΥΝΟΛΟ ΠΟΛΙΤΩΝ ? ? ?


Thursday, March 30, 2017

Μάνσφηλντ Παρκ


Το Μάνσφιλντ Παρκ, της Τζέην Ώστεν, γράφτηκε μεταξύ του 1811-1813 και το 1814 εκδόθηκε για πρώτη φορά .  Η έκδοση του βιβλίου, την ανάγνωση του οποίου μόλις τελείωσα, έγινε το 2014 από τη ΣΜΙΛΗ και σε μετάφραση Αλεξάνδρας Παπαθανοσοπούλου. Το σύνολο των σελίδων του βιβλίου είναι 612, όμως το μυθιστόρημα "περιορίζεται"  σε 559 πυκνογραμμένες σελίδες. Οι υπόλοιπες σελίδες περιλαμβάνουν: το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης, εικόνες σπιτιών και περιοχών όπου έζησε η συγγραφέας, σύντομη βιογραφία της, και ένα ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ στο οποίο ενσωματώνονται αποσπάσματα θεατρικών έργων της εποχής και κείμενα -κριτικές για το μυθιστόρημα.
Απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου :  "Το μυθιστόρημα αυτό, ένα από τα πρώτα μεγάλα έργα της ώριμης ΄Ωστεν, προαναγγέλλει με εκπληκτική διορατικότητα, και όσο κανένα άλλο βιβλίο της, τις μεταγενέστερες εξελίξεις στο μυθιστόρημα και την κουλτούρα του 19ου αιώνα. Χρησιμοποιώντας μόνο λίγες οικογένειες και μια γειτονιά, ανατέμνει αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε, με τα λόγια της Φάνης, «γνώμονα και νόμο της ζωής τους», υπερβαίνοντας έτσι κατά πολύ τα όρια της γειτονιάς - φτάνοντας στις Δυτικές Ινδίες, το δουλεμπόριο, τους ναπολεόντειους πολέμους. Δεν συνιστά απλώς μελέτη μιας οικογένειας αλλά μελέτη του θεσμού της οικογένειας, μελέτη των κανόνων και των σχέσεων που καθιστούν την οικογένεια διαχρονική οντότητα. Το «Μάνσφηλντ Παρκ», όπως και το σύγχρονό του γοτθικό μυθιστόρημα, με το οποίο ελάχιστα μοιάζει, γοητεύεται από τη φύση και το κύρος της οικογένειας, από τις περίεργες στρεβλώσεις και την θεσμοθετημένη τυραννία που επιβάλλει στα μέλη της, και ιδιαίτερα στις γυναίκες."



       Η δεκάχρονη Φάνη Πράϊς, χωρίς να το θέλει, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της, για να μείνει στους θείους της Τόμας Μπέρτραμ και τη σύζυγο του,  (αδελφής της μητέρας της), στο Μάνσφιλντ Παρκ. Προσφέρθηκαν να την πάρουν κοντά τους, για να βοηθήσουν τους γονείς της μικρής Φάνης, οι οποίοι είχαν πολλά παιδιά και περνούσαν δύσκολα από οικονομικής άποψης. Κοντά τους ζούσε ακόμη μία θεία (αδελφή κι αυτή της μητέρας της), η κα Νόρις, η οποία ουσιαστικά χειραγωγούσε (ή προσπαθούσε συνεχώς να το κάνει) όλη την οικογένεια, που αποτελείται (εκτός από τον κύριο και κυρία Μπέρτραμ), τις δύο κόρες τους Μαρία και Τζούλια και τους δύο γιους, τον Τομ και τον Έντμοντ. Ενώ όλοι είναι ευγενικοί απέναντι στη Φάνη, δεν παραλείπουν να της δείχνουν πως είναι "κατώτερη" τους, ειδικά η θεία Νόρις δεν χάνει ευκαιρία κι αφορμή να της θυμίζει ποια είναι η θέση της. Η ίδια, λόγω χαρακτήρος, από τη φύση της δηλαδή, ευγενικιά, υπάκουη, ταπεινή, ανεχτική,  θεωρεί φυσιολογικό το να μην ἐχει π.χ. θέρμανση (φωτιά) το δωμάτιο της (το μοναδικό) το χειμώνα και το να μην έχει καμιά δυνατότητα κάποιας δραστηριότητας εκτός από το να κρατάει συντροφιά στη θεία της, τη λαἰδη Μπέτραμ.  Ο μόνος που της συνπεριφέρεται με αληθινή αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση είναι ο ξάδελφος της Έντμοντ με τον οποίον είναι ερωτευμένη. Στο μυθιστόρημα εμπλέκονται πολλά πρόσωπα,  φλερτ και έρωτες, κοινωνικές συναστροφές. Η συγραφέας σατυρίζει με πολύ λεπτό τρόπο και καυστηριάζει καταστάσεις της εποχής της.
           Ενδεχομένως να μη χαρακτηρίσει κανείς το βιβλίο ως εξαιρετικό, όμως το διάβασα ευχάριστα, δεν....βαρέθηκα,  πἐρασα καλά διαβάζοντας το,  μου άρεσε η γραφή της Ώστεν.
        
  Από τα κείμενα του παραρτήματος (20 σελίδων) παραθέτω ένα μέρος του κειμένου του  Joseph Litvak   "Παρόλο που το Μάνσφηλτ Παρκ είναι το λιγότερο διαλεκτικό ή πολυσήμαντο μυθιστόρημα της Τζέην Ώστεν, δεν οδήγησε καθόλου σε ομοφωνία των κριτικών, όπως εύλογα θα περίμενε κανείς από ένα ξεκάθαρο έργο. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να βρεθεί κάποιο επίπεδο κοινής αποδοχής μεταξύ των ερευνητών, το φαινομενικά μονοσήμαντο αυτό μυθιστόρημα εξακολουθεί να προκαλεί αντικρουόμενα σχόλια. Κατά περίεργο τρόπο, ο παράγων που ευθύνεται για τη διαφωνία είναι ο ίδιος ο δογματισμός του..................................Εγώ πιστεύω ότι το μυθιστόρημα αυτό δεν είναι ούτε αμιγώς συντηρητικό ούτε αμιγώς προοδευτικό, αλλά ότι μάλλον διέπεται από ένα συντηρητισμό διάτρητο από εσωτερικές αντινομίες, μέσα από τις οποίες η υπονόμευση της εξουσιαστικής νοοτροπίας προχωρά σε ένα βάθος που η διαλεκτική μακροθυμία του Υπερηφάνεια και προκατάληψη ή της Έμμας δεν μπορεί να φτάσει".
        






Thursday, March 16, 2017

PAUL AUSTER Mr. VERTIGO


Το Mr. Vertigo του Paul Auster ( Μεταίχμιο, σελ. 339, μετάφραση Ιωάννα Ηλιάδη, Νοέμβριος 2016), είναι ένα μυθιστόρημα αλληγορικό ή ...επιστημονικής φαντασίας. Ο 9χρονος Γουόλτερ Κλέρμπορν Ρόουλι (Γουόλτ, αναφέρεται συνεχώς), ζητιανάκι στους δρόμους του Σεντ Λούις, επιλέγεται από τον Δάσκαλο Γεχούντι, ως παιδί που έχει το χάρισμα. Τον "μαζεύει" με τη υπόσχεση : " .....Αν δεν σε έχω μάθει να πετάς ως τα δέκατα τρίτα γενέθλια σου, πάρε μου το κεφάλι με το τσεκούρι....."  Του υπόσχεται δηλαδή πως θα του μάθει πώς να νικήσει το νόμο της βαρύτητας και θα μπορεί να πετά σαν ένα πουλί! Και με τον τρόπο αυτό να κερδίσουν πάρα πολλά πολλά χρήματα...Η μυθιστορία παρουσιάζεται ως αφήγηση από τον Γουόλτ, ο οποίος ηλικιωμένος πια, γράφει την ιστορία της ζωής του.
     Κάτω από την αυστηρή, επίμονη, καταπιεστική καθοδήγηση του μυστικοπαθούς και απρόβλεπτου αλλά καλοπροαίρετου Δασκάλου, ο Γουόλτ μετά από βασανιστικές δοκιμασίες, πραγματικά μαρτύρια, κατορθώνει να ανυψωθεί από το έδαφος! Την πρώτη φορά μόνο λίγα εκατοστά, αλλά μετά από πολλές άλλες προσπάθειες, ακόμα και αρκετά μέτρα. Ακολούθως έμαθε να.....περπατά στον αέρα, να κάνει τούμπες, να περνά πάνω από λίμνη κλπ. Μπροστά στα μάτια χιλιάδων έκπληκτων θεατών, πότε ευκολόπιστων, πότε δυσκολόπιστων, μέσα στη δεκαετία του 20, λίγα χρόνια πριν από το κραχ, κατορθώνεται το ακατόρθωτο. Επιτυγχάνεται το όνειρο του ανθρώπου να πετάξει! Όλοι θέλουν να δουν το παιδί - θαύμα, το παιδί που πετά, κι όλοι πληρώνουν το απαιτούμενο ποσό για να δουν από κοντά αυτό το φανταστικό και απίθανο θέαμα.
    Όμως, ενώ όλα έδειχναν πως η ανέλιξη του παιδιού που πετάει, θα ήταν συνεχής και με ολοένα περισσότερα και περισσότερο αξιοθαύμαστα επιτεύγματα πτήσεων...... {δεν θέλω να αποκαλύψω περισσότερα ως προς την εξέλιξη του μυθιστορήματος.....}
     Θα αναφέρω όμως πως στο μυθιστόρημα υπάρχουν όλα όσα περιγράφουν την εποχή αυτή, όπως είναι η ποτοαπαγόρευση, τον τρόμο της εποχής, τον εφιάλτη του να ζει κανείς επικίνδυνα, έρωτες κλπ. Υπάρχουν τα απροσδόκητα γυρίσματα της τύχης, απρόβλεπτες εξελίξεις.... Με λίγα λόγια, το παραμύθι προχωρεί παράλληλα με τις αλήθειες της ζωής. Αλλά δεν περιορίζεται μόνο σε εκείνη την εποχή. Η όλη αφήγηση εξελίσσεται από το 1924 μέχρι και τα τέλη σχεδόν του 20ου αιώνα.






Tuesday, March 14, 2017

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ ΜΟΥ, Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ



"Στην άκρη των χειλιών μου....η απόλαυση", της Μίριελ Μπάρμπερι (Ψυχογιός 2002, μετάφραση Μαρία Χωρεάνθη, σελ. 172) εἰναι ένα βιβλίο αφιερωμένο αποκλειστικά στη....γεύση!
       Όπως αναφέρει η Κώστια Κοντολέων, στον πρόλογο της στο βιβλίο : "....Η γεύση....Από μια άποψη είναι η πιο προσωπική και συνάμα η πλἐον θεωρητική των αισθήσεων.........Σε μια οικοδέσποινα μπορούμε να συγχωρήσουμε σχεδον τα πάντα, ακόμα και τον άκομψο τρόπο που έχει βάλει το φόρεμα της, μα ποτέ δεν θα βρούμε κάτι για να δικαιολογήσουμε την αποτυχία των εδεσμάτων που μας προσφέρει.......Αίσθηση γεμάτη αντιφάσεις, συναισθήματα και απαιτήσεις. Τελικά, η πλέον ερωτική των άλλων πέντε αδελφών της.......Στο μυθιστόρημα αυτό πρωταγωνίστρια είναι η γεύση.........διαμέσου κάποιου που πάνω της στήριξε όλη του τη ζωή, την καριέρα και τα συναισθήματα του, ενός γευσιγνώστη........του πλέον διάσημου...που με τις αποφάσεις της γλώσσας και του ουρανίσκου του καθόρισε την τύχη επιχειρήσεων......... Η ιστορία ξεκινά κάπου τις τελευταίες ώρες της ζωής αυτού του εστέτ της εποχής μας. Και καθώς βλέπει τον θάνατο να τον πλησιάζει, αναπολεί όλη του τη ζωή και προσπαθεί να βρει εκείνο που υπήρξε ό,τι περισσότερο αγάπησε. Αγάπησε τις γεύσεις και ανάμεσα σε αυτές ψἀχνει για την πιο πολύτιμη των αναμνήσεων του. Κι όπως αναθυμάται, μας αφηγείται στην ουσία τη ζωή του........Η Μπάρμπερι, με μαεστρία γνήσιου μυθιστοριογράφου, μπλέκει τις αφηγήσεις του κεντρικού της ήρωα με τις αντίστοιχες διαφόρων  προσώπων που το καθένα με τον τρόπο του τον περιβάλλουν........Το να υποκύπτει κανείς στα πάθη του έτσι κι αλλιώς είναι μια αμαρτία και η λαιμαργία, με τη σειρά της, ένα από τα επτά θανατηφόρα αμαρτήματα. Αλλά το έγκλημα συντελείται όταν κανείς αποφασίσει να θάψει την απλότητα της απόλαυσης. Όταν αυτό που τρως, πέρα από το να σε χορταίνει και σε κάνει να χαίρεσαι με έναν τρόπο άδολο, γίνεται κατανάλωση αισθήσεων και ξόδεμα συναισθημάτων......".
      Ο πρόλογος, τρεισήμισι σελίδων, είναι μια άριστη παρουσίαση του βιβλίου! Γι αυτό παρέθεσα μερικά από αυτό τον πρόλογο. Παραθέτω και απσπάσματα από το μυθιστόρημα ώστε με αυτό (πιστεύω) δίνεται μια εικόνα του τρόπου γραφής :  
      "....Η ωμή ντομάτα την οποία καταβροχθίζει κανείς στον κήπο, φρεσκοκομμένη από την ντοματιά, αποτελεί το κέρας της αφθονίας για τις πιο ανόθευτες αισθήσεις -δεν είναι τίποτα λιγότερο από έναν καταρράκτη που πλημμυρίζει το στόμα με το συγκερασμό όλων των απολαύσεων. Η αντίσταση της σφιχτής ψίχας, ελάχιστη αλλά αρκετή, το σχίσιμο των ιστών, το υγρό με τους μικροσκοπικούς σπόρους που κυλάει στη γωνιά των χειλιών και το σκουπίζεις δίχως να φοβάσαι μη λερωθούν τα δάκτυλα σου, η σαρκώδης αυτή μπαλίτσα που κατακλύζει τα σωθικά μας μ΄ένα χείμαρρο από φύση : ιδού η ντομάτα, ιδού η περιπέτεια....."
     ".....Η ζωή του καθενός μας χρωστά την υπόσταση της αποκλειστικά στην ώσμωση της λέξης και του γεγονότος, όπου η πρώτη ντύνει το δεύτερο με τη γιορτινή του φορεσιά. Έτσι τα λόγια των φίλων μου, που περιέβαλαν το γεύμα μου με την αίγλη της ανεπιτήδευτης χάρης τους, αποτελούσαν, σχεδόν δίχως να το θέλω, την ουσία αυτού του γεύματος κι εκείνο που με τόση αγαλλίαση γεύτηκα δεν ήταν το κρέας, αλλά ο λόγος....."
      ".....Μα το κονφί ασκαλώνιου που σου σπάει τη μύτη με την ευωδία του και λιώνει στο στόμα, χτυπώντας την ανέγγιχτη ακόμα γλώσσα σου με την αναμενόμενη γεύση της φρέσκιας πιπερόριζας ανάμεικτης με μαριναρισμένο κρεμύδι και μόσκο, σε εκπλήσσει με την ευγένεια και την πληθωρικότητά του, αν κι αυτό ήταν που αποζητούσες..................."
 

Tuesday, February 14, 2017

H ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ




" H κομψότητα του σκαντζόχοιρου (Μιριέλ Μπαρμπερί, Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2008, μετ. Ρίτα Κολαϊτη), ένα βιβλίο εξαιρετικό! Είναι γνωστό πως, αφού τα καλά βιβλία σπανίζουν, τα πολύ καλά θα σπανίζουν περισσότερο! Και το συγκεκριμένο ανήκει στα πολύ καλά. Ένα βιβλίο που θέλω να ξαναρχίσω από την αρχή! Μια αρχή που δίνει την εντύπωση (αλλά και γενικά αυτή την εντύπωση είχα) πως πρόκειται για ένα "δύσκολο" στην ανάγνωση του βιβλίο, διότι απαιτεί συγκέντρωση και .... ησυχία. Αυτή η δυσκολία προέρχεται τόσο από τις αρκετές φιλοσοφικές σκέψεις που περιέχει, όσο και στις αναφορές σε πολλά λογοτεχνικά έργα και έργα τέχνης (κινηματογραφικά, μουσικά, ζωγραφικής) ώστε, είτε θα πρέπει ο αναγνώστης να τα γνωρίζει (για να κατανοεί τον συσχετισμό), είτε να ανατρέχει στο διαδύκτιο για να συμπληρώσει τις ελλείψεις -κενά. Να ακούσει (ή να ξανακούσει) και απολαύσει θαυμάσιοα μουσικά κομμάτια.

Βαθειά απαισιόδοξο απαισιόδοξο και ταυτόχρονα ελπιδοφόρο! Αντίφαση ? Κι όμως αυτό είναι με δυο λόγια το νόημα που αποπνέει με την εξιστόρηση της η Μιριέλ Μπαρμπερί, η οποία σπούδασε φιλοσοφία και είναι λάτρης του ιαπωνικού πολιτισμού.

Τα κύρια πρόσωπα της ιστορίας είναι η Ρενέ Μισέλ, 54 ετών, που είναι θυρωρός σε μια πολυκατοικία που κατοικείται από πλούσιες οικογένειες, και η Παλόμα Ζος, 12 χρονών, οι οποίες εξιστορούν τη ζωή τους και τη ζωή στην πολυκατοικία, καθώς, είτε άμεσα είτε εμμέσως, πλην σαφώς, περιγράφουν (και καυτηριάζουν) χαρακτήρες και συμπεριφορές.

Η Ρενέ είναι αγροτικής και φτωχικής καταγωγής, η οποία όμως διαβάζει πολύ λογοτεχνία, ακούει καλή (κλασσική μουσική, βλέπει σοβαρά κινηματογραφικά έργα, με αδυναμία στον ιαπωνικό κινηματογράφο, αλλά έχει γνώσεις (κι αγάπη) και για έργα ζωγραφικής.  Με λίγα λόγια, αν και αγράμματη, είναι μια καλλιεργημένη θυρωρός!

Η Παλόμα είναι εξαιρετικής ευφυίας, πολύ ανώτερης συγκριτικά με την ηλικία της,  και  με πολλές ανησυχίες, υπαρξιακές και φιλοσοφικές.

Τί κοινό υπάρχει μεταξύ της 54χρονης θυρωρού και του 12χρονου κοριτσιού? Η μεν Ρενέ κρατά μυστική την καλλιέργεια της και εμφανίζεται όπως οι ένοικοι την φαντάζονται (ως αγράμματη δηλαδή και ακαλλιέργητη), ενώ το κορίτσι παράλληλα αποκρύβει την εξυπνάδα της και εμφανίζεται είτε ως χαζή είτε ως προβληματική ψυχολογικά.

Ο μοναδικός άνθρωπος που αντιλαμβάνεται το μυστικό της Ρενέ και της Παλόμα, είναι ο Κακούρο Όζου, ο νέος κάτοικος στη πολυκατοικία, ηλικιωμένος Ιάπωνας που έχει αγοράσει ένα διαμέρισμα μετά τον θάνατο του ιδιοκτήτη, και ο οποίος αποτελεί τον ενδιάμεσο κρίκο. Είναι και πλούσιος και μορφωμένος, ανώτερος πνευματικά, σε αντίθεση με τους ματαιόδοξους, φλύαρους και κενούς υπόλοιπους κατοίκους του κτηρίου (και εκπροσώπους ουσιαστικά της αστικής τάξης). Αυτος πλησιάζει και συναναστρέφεται - αναπτύσσει φιλία με την θυρωρό και το κορίτσι. 

Αντί άλλων γενικών αναφορών,  νομίζω πως η παράθεση αποσπασμάτων από το βιβλίο θα δώσει εικόνα της αξίας του, ως προς τη γραφή :

".....Η τηλεόραση διασκεδάζει την εξουθενωτική μας ανάγκη να χτίζουμε όνειρα πάνω στην ασημαντότητα της επιπόλαιης ύπαρξης μας, παραπλανώντας το βλέμμα, απαλλάσσει το πνεύμα από το μεγάλο έργο της αντίληψης......"

".....Αν το αντιλαμβανόμαστε, αν συνειδητοποιούσαμε το γεγονός ότι μόνο τον εαυτό μας βλέπουμε στον άλλο, ότι είμαστε ολομόναχοι καταμεσής στην έρημο, θα τρελαινόμασταν....."

" ......είναι ένα αέναο αίνηγμα, τα μεγάλα έργα είναι εικονικές μορφές που φτάνουν σε μας με τη βεβαιότητα μιας άχρονης τελειότητας.........ορισμένες μορφές με τη συγκεκριμένη εμφάνιση που τις δίνουν οι δημιουργοί τους, διαπερνούν την ιστορία της Τέχνης και, με τη σιωπηρή παρουσία του ατομικού πνεύματος, αποτελούν εξίσου όψεις οικουμενικού πνεύματος.......το πνεύμα των μεγάλων ζωγράφων κατάφερε να φτάσει ως την καρδιά του μυστηρίου και ξέθαψε, υπό ποικίλες όψεις, την ίδια υπέροχη μορφή που επιζητούμε σε κάθε καλλιτεχνική δημιουργία..... Το μάτι βρίσκει δίχως να την ψάξει μια μορφή που πυροδοτεί την αίσθηση της τελειότητας, γιατί ο καθένας την εκλαμβάνει ως πεμπτουσία του Ωραίου, απαράλλακτη και ανεπιφύλακτη, δίχως πλαίσιο ούτε προσπάθεια..........."

"....ένα πράγμα μένει να κάνουμε, ν ' ανακαλύψουμε την αποστολή για την οποία ήρθαμε στον κόσμο και να την εκτελέσουμε όσο καλύτερα μπορούμε, με  όλες μας τις δυνάμεις, χωρίς να περιπλέκουμε τα πράγματα......Μόνο έτσι θα έχουμε την αίσθηση πως κάνουμε κάτι το  επικοδομητικό τη στιγμή που θα μας επισκεφθεί ο θάνατος....."

῾.....ίσως αυτό να είναι η ζωή : πολλή απελπισία, αλλά και μερικές στιγμές ομορφιάς, στις οποίες ο χρόνος δεν είναι πια ο ίδιος.  Λες και οι νότες της μουσικής έβαλαν μια παρένθεση στον χρόνο,  μια αναστολή, ένα αλλού ακόμη και εδώ, ένα πάντα μέσα στο ποτέ...."

Αυτά είναι μερικά από τα πολλά αποσπάσματα που σημείωσα στο βιβλίο και που τυχαία επέλεξα να παραθέσω εδώ. Θα έλεγα πως δεν υπάρχει ούτε μία, από το σύνολο των 361 σελίδων του βιβλίου που να μην έχει ενδιαφέρον!

Τον τίτλο του βιβλίου θα τον βρούμε σε μια σκέψη του 12 χρονου κοριτσιού, της Παλόμα :
"Η κυρία Μισέλ έχει την κομψότητα του σκαντζόχοιρου.  Απέξω είναι γεμάτη αγκάθια, αληθινό φρούριο, αλλά έχω την αίσθηση ότι από μέσα είναι τόσο απλώς ραφινάτη όσο και ο σκαντζόχοιρος, που είναι ένα ζωάκι δήθεν νωθρό, αλλά σκληρά μοναχικό και εξαιρετικά κομψό". 

Κλείνω παραθέτοντας μια φράση από το οπισθόφυλλο : ¨Σπάνιες στιγμές ομορφιάς, μέσα από υπέροχες σελίδες λογοτεχνίας, με φιλοσοφική γραφή, έξυπνο χιούμορ, ευαισθησία και αγάπη για τη ζωή, σε μια αριστουργηματική αφήγηση με δυο πρόσωπα."