ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Followers

Tuesday, June 7, 2016

ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙΑ - ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

Τα όσα διηγηθώ σ αυτή την ανάρτηση...., αν δεν τα ζούσα ο ίδιος δεν θα τα πίστευα....Από την άλλη όμως ....όσοι ζουν στην Ελλάδα, ξέρουν πως τέτοια και .....χειρότερα συμβαίνουν.
- Το θέμα αφορά την ΑΔΕΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ του Ι.Χ. αυτοκινήτου μου (ΤΟΥΟΤΑ ΑVENSIS). Συγκεκριμένα το αυτοκίνητο το αγόρασα πριν 4 χρόνια, βενζινοκίνητο αλλά και με υγραεροκίνηση, έτοιμο από την αντιπροσωπεία. Ως γνωστό, με την πάροδο των 4 ετών, τα νέα αυτοκίνητα πρέπει να περάσουν από τεχνικό έλεγχο (και μετά περνούν κάθε 2 χρόνια).
- Πήγα λοιπόν στις 18/05/2016 σε ΙΚΤΕΟ (Ιδιωτικό Κέντρο Ελέγχου Οχημάτων) για τον έλεγχο, αφού πρώτα το έκανα ένα σερβις στο συνεργείο της εταιρίας (απ' όπου το αγόρασα), όπου και μου έδωσαν ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ που δήλωνε όλα τα στοιχεία του συστήματος υγραεροκίνησης (επιβάλλεται από το νόμο)  . Στο ΙΚΤΕΟ βλέποντας την άδεια κυκλοφορίας, ναι μεν παρέλαβαν και έκαναν τον τεχνικό έλεγχο του οχήματος, μου είπαν όμως πως πρέπει να πάω στο ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΟ (τμήμα του Υπουργείου Συγκοινωνιών, σε κάθε νομό λειτουργεί τέτοια υπηρεσία, που είναι υπεύθυνη για ΟΛΑ όσα αφορούν, από μέρους του κράτους, σχετικά με κάθε είδους όχημα, για να ....ΑΛΛΑΞΩ την άδεια κυκλοφορίας διότι σε αυτή που κατείχα, ΔΕΝ αναγραφόταν η υγραεροκίνηση. Και μετά να επιστρέψω σ αυτούς (το ΙΚΤΕΟ) για να πάρω τη ΒΕΒΑΙΩΣΗ για τον έλεγχο (μου έδωσαν προσωρινή βεβαίωση που ίσχυε 20 μέρες).
- Πηγαίνω λοιπόν στο μηχανολογικό (να σημειώσω πως η απόσταση από το ΙΚΤΕΟ στο μηχανολογικό είναι 30 χιλιόμετρα!!) .... Ο υπεύθυνος υπάλληλος έψαξε στο φάκελο του αυτοκινήτου, αλλά μου λέει πως δεν υπάρχουν χαρτιά σχετικά με την εγκατάσταση της υγραεροκίνησης (δεν τους τα είχε στείλει το ΙΚΤΕΟ,  μου είπαν).  Επικοινώνησαν τηλεφωνικά και συνεννοήθηκαν να τους τα στείλουν με FAX...Κάθισα και περίμενα κάπου 3 ώρες! Τελικα ήρθαν τα....FAX αλλά, λόγω κακής λειτουργίας της συσκευής βγήκαν .,..μαύρα, δεν φαίνονταν τίποτα.  Ξανατηλεφώνησαν να τα ξαναστείλουν, αλλά και πάλι μαύρα έβγαιναν...! Αποφάσισα να φύγω και να πάω μόνος μου την άλλη μέρα, στο ΙΚΤΕΟ να τα πάρω και να τα πάω ο ίδιος στο μηχανολογικό. Εχασα μια μέρα.....ως τώρα!
- Την επομένη,  19/05 πάω πάλι στο ΙΚΤΕΟ,  παίρνω τα σχετικά χαρτιά, το σημαντικότερο από τα οποία ήταν η ΒΕΒΑΙΩΣΗ του πρώτου μηχανικού που είχε κάνει την εγκατάσταση της υγραεροκίνησης και τα πάω στο μηχανολογικό.....(Νόμιζα ο....αφελής πως θα τελείωνα....!). Αφού τα μελέτησε, ο αρμόδιος υπάλληλος, μου λέει : " Δεν γράφει τον αριθμό του εγκεφάλου....!!!! Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, αν δεν αναγράφεται ο εγκέφαλος....." {πρέπει να σημειώσω εδώ πως στην υπεύθυνη δήλωση της TOYOTA, αναγραφόταν ο εγκέφαλος λεπτομερώς, όχι όμως στο πιστοποιητικό του πρώτου μηχανικού, επίσης να πω πως οι μεν του ΙΚΤΕΟ και η TOYOTA λένε πως όταν έγινε η τοποθέτηση δεν ήταν υποχρεωτικό να αναγράφεται ο εγκέφαλος, οι δε του μηχανολογικού λένε πως ήταν υποχρεωτικό!!}. Τηλεφωνήματα πάλι....Ας σημειώσω πως η τοποθέτηση της υγραεροκίνησης είχε γίνει στην Αθήνα...Έπρεπε λοιπόν να βρούμε τον μηχανικό, ο οποίος 4 χρόνια πριν είχε κάνει την τοποθέτηση...! Τηλέφωνα κλπ...Μαθαίνουμε πως ο μηχανικός έλειπε στο εξωτερικό....! Θα έπρεπε να περιμένουνε να επιστρέψει....Οι μέρες περνούν....
- Επέστρεψε ο μηχανικός μετά από λίγες μέρες....Έγραψε τον εγκέφαλο και με FAX τα έστειλε στο ΙΚΤΕΟ,  που με τη σειρά το θα τα έστελλε στο μηχανολογικό. Τους είπα για να μην ...πηγανοέρχομαι ο ίδιος,  να τα στείλουν οι ίδιοι και αφού τα πάρει το μηχανολογικό, να πάω να πάρω την άδεια κυκλοφορίας....  Αυτό, μου είπαν (για σιγουριά) θα είναι τακτοποιημένο τη Δευτέρα (06/06 ου...ενώ η προσωρινή βεβαίωση τεχνικού ελέγχου έληγε στις 07/06..!!!). 
- Πάω για 3η ή 4η φορά στο μηχανολογικό χθες 06/06ου...Λέω σας τα έστειλαν...Μου δίνει ένα χαρτάκι και μου λέει : " Κάτω δεξιά, ζήτησε να σου δώσουν το φάκελο του αυτοκινήτου" !!! Πάω, δεν είναι κανείς, περιμένω...έρχεται μια κοπέλλα, ζητώ το φάκελλο....χάνεται για λίγο, επιστρέφει...." Δεν είναι εδώ ο φάκελλος, μήπως τον πήρε κάποιος υπάλληλος? " Πάω στον άλλο, του τα λέω...Ψάχνει και.....ευτυχώς τον βρίσκει...(δίπλα μου κάποιος.....συμπάσχων, μου λέει..."Εμένα τον χάσανε, δεν τον βρίσκουν...").  Αφού τα μελέτησε πάλι, με έστειλε σε άλλον....ο οποίος ετοίμασε τη νέα άδεια κυκλοφορίας, τα βάζει όλα τα χαρτιά στο φάκελο και μου λέει : "Επάνω δεξιά, να πάρεις μια υπογραφή από τη Δ/ντρια..." ! Πηγαίνω, υπογράφει, επιστρέφω......ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΩ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΔΕΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ....!!! 
- Όμως δεν τελείωσα...Έπρεπε τώρα να πάω στο ΙΚΤΕΟ να μου δώσουν τη κανονική βεβαίωση τεχνικού ελέγχου.....Πηγαίνω χθες αμέσως μετά από το μηχανολογικό....Και (άκουσον άκουσον) τί μου ζητούν? !! ΜΟΥ  ΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΗΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΥΓΡΑΕΡΟΚΙΝΗΣΗΣ !!! Που είχε γίνει πριν 4 χρόνια, από την εταιρία που αγόρασα το αυτοκίνητο...ΤΟΤΕ ΕΞΕΡΡΑΓΗΝ....ΦΩΝΑΖΑ....Ηρθε ο υπεύθυνος ο οποίος είχε ασχοληθεί και τις προηγούμενες μέρες με το θέμα....Τηλεφώνησε στην TOYOTA, δεν ξέρω τί και πώς...αλλά τελικά μου έδωσαν τη βεβαίωση....!!!!!  Ετσι απλά και γρήγορα.....!!! 20 μέρες μόνο χρειάστηκαν.....

(Δεν είμαι 100% σίγουρος αν τα έγραψα όλα....γιατί....δεν τα έγραψα, είχα πάει και στην αντιπροσωπεία της TOYOTA 2-3 φορές σχετικά με το θέμα...).
 

Monday, April 11, 2016

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ
Μυθιστόρημα
Μάθιου Τόμας, σελ. 813, Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ, 2016.

Επιτέλους....ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΒΙΒΛΙΟ....!!! Πρώτη φορά διάβασα τόσο γρήγορα ένα τόσο μεγάλο βιβλίο! Μόλις το τελείωσα....θα ήθελα να το αρχίσω από την αρχή....!!!
Τί και πώς να γράψω για ένα βιβλίο 813 σελίδων, ιδιαίτερα όταν (όπως συνηθίζω) δεν κρατώ σημειώσεις, ούτε σημειώνω μέσα στα βιβλία.....
Μερικές φορές μου θύμισε...Προυστ    ("Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο", ως προς τον περιγραφικό τρόπο γραφής), άλλες πάλι Μερσιέ ( "Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα", ως προς τις φιλοσοφικές σκέψεις - υπαρξιακούς προβληματισμούς) και άλλες Ταρτ ( "Η Καρδερίνα",  " Η μυστική ιστορία", ως προς τη περιγραφή του αμερικάνικου τρόπου ζωής )...., αλλά είναι απλά....Μάθιου Τόμας, του οποίου το "Δεν είμαστε ο εαυτός μας", είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.  Δεν υπάρχει ίσως σελίδα που να μην βρήκα μια παράγραφο "μαγική", ή μια πρόταση εξαιρετικής λογοτεχνίας, φράσεις όπου σταμάτησα και τις ξαναδιάβασα δυο και τρεις φορές!
Λόγω αδυναμίας μου να δώσω περιληπτικά, με δικά μου λόγια, το περιεχόμενο  του βιβλίου, του οποίου η υπόθεση  δεν είναι καθόλου περίπλοκη, θα στηριχθώ σε  ό,τι αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

" Γεννημένη το 1941 στο Γούνσαϊντ του Κουίνς, η Αϊλιν Τούμολτι μεγάλωσε φροντίζοντας τους αλκοολικούς γονείς της, ωστόσο πάντα ονειρευόταν μια καλύτερη ζωή, μακριά από την ταραγμένη παιδική ηλικία της. Όταν συνάντησε τον Εντ Λίρι, έναν επιστημονικό ερευνητή, που δεν έμοιαζε με κανέναν από τους άνδρες που είχε γνωρίσει, η Άϊλιν πίστεψε ότι μαζί του θα ζούσε την κοσμοπολίτικη ζωή που λαχταρούσε.
  Μετά τον γάμο τους η Άϊλιν παρότρυνε τον Εντ να θέλει περισσότερα : καταξιωμένη δουλειά, διακεκριμένους συνεργάτες, ωραιότερο σπίτι σε καλύτερη περιοχή, αλλά καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται φανερό ότι η ολοένα μεγαλύτερη απροθυμία του απέναντι σε όλα αυτά οφείλεται εν μέρει σε μια βαθιά ψυχολογική αλλαγή.  Ακόμη και όταν η οικογένεια Λίρι ανεβαίνει κοινωνικά - αποκτώντας το μεγαλοπρεπές σπίτι που πάντα λαχταρούσε η Άϊλιν - στη ζωή τους εισέρχεται το αναπόφευκτο σκοτάδι. Η Άϊλιν, ο Εντ και ο γιος τους, Κόνελ, προσπαθούν απεγνωσμένα να μείνουν ενωμένοι συνεχίζοντας τη ζωή τους και να συντηρήσουν - παρά τις αντιξοότητες - τα ιδανικά που τρέφουν για το μέλλον τους.
  Επικό ως προς το εύρος του, ηρωικό ως προς τον χαρακτήρα, γραμμένο δεξιοτεχνικά, το Δεν Είμαστε ο Εαυτός Μας αποτελεί μια μαρτυρία για τις μεγαλύτερες επιθυμίες και αδυναμίες μας"

Ο Joshua Ferris, συγγραφέας του Then We Came to the End : " Το μυαλό δεν είναι λιγότερο αινιγματικό από την καρδιά. Στο Δεν Είμαστε ο Εαυτός Μας, ο Μάθιου Τόμας έγραψε ένα αριστούργημα για το μυαλό και την καρδιά, καθώς και την ανατομία της αμερικανικής μεσαίας τάξης του εικοστού αιώνα. Τίποτε δεν λείπει : πώς ζούμε, πώς αγαπάμε, πώς πεθαίνουμε, πώς συνεχίζουμε την ζωή μας. Και ο Τόμας το καταφέρνει με το επικό εύρος και τις μικρές απολαύσεις που προσφέρει η καλή λογοτεχνία. Η ανάγνωση ενός τόσο καλού βιβλίου εμπνέει θάρρος και μετριοφροσύνη".

Ο συγγραφέας του Beautiful Children, Charles Bock, αναφέρει : " Ένα πραγματικό έπος με την καλύτερη έννοια της λέξης, που περιλαμβάνει όλες τις μεγάλες, υπέροχες συγκινήσεις του αμερικάνικου 20ού αιώνα...Όσο υπάρχουν λογοτεχνήματα όπως το Δεν Είμαστε ο Εαυτός Μας, όσο υπάρχουν συγγραφείς όπως ο Μάθιου Τόμας, το μυθιστόρημα δεν επιβιώνει απλά, σφύζει από ζωή".

Thursday, March 31, 2016


Εκδόσεις Πατάκη, 2015
Σελίδες 270
Μετάφραση Κατερίνα Σχινά

Ο "Νόμος περί τέκνων", είναι ένα μυθιστόρημα, που όπως όλα τα καλά μυθιστορήματα, δημιουργεί την εντύπωση της αφήγησης μιας πραγματικής ιστορίας....Ο νόμος αυτός  του Αγγλικού Δικαίου, κυρίως αποβλέπει - έχει ως κύριο σκοπό του, την  ευημερία του παιδιού. Η απόφαση, όταν υπάρχει δικαστική διένεξη που αφορά σε ανήλικα παιδιά, στο τι θα πρέπει να γίνει για την ευημερία του παιδιού, επαφίεται στον/στην εκάστοτε δικαστή της υπόθεσης.  Αυτό το δίλημμα - δύσκολη απόφαση, του τι είναι καλύτερο για ένα έφηβο,  του να γίνει η συνισταμένη από τους γιατρούς θεραπεία ή να γίνει σεβαστή η επιθυμία του νεαρού που για θρησκευτικούς λόγους αρνείται  τη θεραπεία, αντιμετωπίζει  η Φιόνα Μέι, ανώτερη δικαστικός του Οικογενειακού Δικαίου, που είναι η κεντρική ηρωίδα στο βιβλίο.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρεται : "Η Φιόνα Μέι είναι διακεκριμένη νομικός που εκδικάζει στο Ανώτατο Δικαστήριο υποθέσεις οι οποίες εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο. Είναι φημισμένη για την οξυδέρκεια της, την ακρίβεια και την ευαισθησία της........"
Η ηρωίδα μας, βρίσκεται σε μια κρίσιμη περίοδο, τόσο όσον αφορά στην ηλικία της (59 ετών) όσο και στη σχέση της με τον σύζυγο της (καθηγητή Πανεπιστημίου). Στην καθημερινή ζωή της στο επαγγελματικό της πεδίο, έχει να αντιμετωπίσει περίπλοκες περιπτώσεις οικογενειακών διενέξεων που αφορούν συνήθως τη τύχη των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίου. Πιο δύσκολες περιπτώσεις είναι όταν εμπλέκονται θρησκευτικές ή/και πολιτισμικές διαφορές των εναγομένων γονιών.
Μια τέτοια περίπτωση είναι το θέμα του βιβλίου : η Φιόνα, πρέπει να αποφασίσει αν θα γίνει ή όχι μετάγγιση αίματος σε έφηβο ( σε τρεις μήνες γίνεται 18 ετών και θα θεωρείται πια ενήλικος, οπότε μπορεί να αποφασίζει ο ίδιος για τον εαυτό του) ο οποίος πάσχει από λευχαιμία. Οι γονείς του, αλλά και ο ίδιος, ανήκουν στους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Η θρησκεία τους απαγορεύει την μετάγγιση αίματος. Το Νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ο νεαρός, έχει προσφύγει στη δικαιοσύνη, με αίτημα να εγκρίνει το δικαστήριο την μετάγγιση. Μάλιστα είναι εξαιρετικά επείγον να γίνει η επέμβαση διότι κινδυνεύει άμεσα η ζωή του εφήβου.
Η δικαστής αφού ακούει τις δύο πλευρές με τα επιχειρήματα τους, πριν να βγάλει την ετυμηγορία της, αποφασίζει να σχηματίσει και την προσωπική της γνώμη και επισκέπτεται τον νεαρό πάσχοντα  στο νοσοκομείο,  μια επίσκεψη πάρα πολύ σημαντική και καθοριστική για την υπόθεση, αλλά και για τη ζωή της ιδίας......
Είναι ένα καλό βιβλίο, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον το αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα. Χαρακτηρίζεται από προβληματισμό, ψυχολογικές διεργασίες, σκέψεις, διλήμματα....Παρ' όλα αυτά, δεν είναι καθόλου κουραστικό και αυτό οφείλεται ασφαλώς στη τέχνη του συγγραφέα. Όπως συχνά αναφέρεται από πολλούς αναγνώστες (και για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία) το πώς είναι γραμμένο ένα βιβλίο είναι πολύ σημαντικότερο από το θέμα του......

Monday, March 28, 2016

Philip Kerr
Η γυναίκα από το Ζάγκρεπ
Κέδρος, 2015,  Σελ. 471.

Ο Philip Kerr, παρόλο που είναι Σκωτσέζος, γράφει ως.....Γερμανός!  Είναι το τρίτο βιβλίο - μυθιστόρημα του που έχω διαβάσει, μετά από τη ΄ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ" (που αποτελείται από 3 βιβλία) και το "ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΡΑΓΑ". Εξακολουθεί και σ αυτό το τελευταίο, να έχει ως κεντρικό πρωταγωνιστή τον Μπέρνι Γκούντερ, που διετέλεσε αστυνομικός επιθεωρητή (στο τμήμα ανθρωποκτονιών) στη ναζιστική αστυνομία του Βερολίνου, για κάποιο διάστημα ιδιωτικός αστυνομικός και τώρα (σ αυτό το βιβλίο) αστυνομικός στο Γραφείο Εγκλημάτων Πολέμου.
Όλα τα βιβλία αυτά του Kerr, με πρωταγωνιστή τον Γκούντερ, υποτίθεται πως είναι αστυνομικά μυθιστορήματα, όμως ταυτόχρονα είναι και ιστορικά,  επίσης θα συναντήσουμε σ' αυτά και....αισθηματικές σχέσεις. Με λίγα λόγια υπάρχει ένα...μείγμα από όλα.....
Ο Γκούντερ είναι εργένης, αγαπά το ποτό πάρα πολύ, καπνίζει επίσης πολύ, λατρεύει τις ωραίες γυναίκες. Υπηρετεί στη ναζιστική αστυνομία, χωρίς ο ίδιος να είναι ναζί, αντίθετα τους μισεί....Κατορθώνει όμως να επιβιώνει αφενός χάρη στην διπλωματική συμπεριφορά του και αφετέρου χάρη στις.....αστυνομικές του ικανότητες τις οποίες "εκμεταλλεύονται" οι ανώτεροι του.......Διακρίνεται από ένα δικό του χιούμορ αλλά και συχνά κάποιο κυνισμό.....
Η ιστορία (και εδώ) εκτυλίσσεται την ίδια εποχή, δηλ. την εποχή του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Ξεκινά μεν από το 1956 εποχή που ο Γκούντερ εργάζεται σ' ένα ξενοδοχείο στην Κυανή Ακτή, και,  παρακολουθώντας μια ταινία με πρωταγωνίστρια την Ντάλια Ντρέσνερ με την οποία είχε ένα βραχυχρόνιο δεσμό, η σκέψη του πάει πίσω στο 1942. Τότε ο περιβόητος Γιόσεφ Γκέμπελς ήταν Υπουργός Προπαγάνδας και ταυτόχρονα μέτοχος μιας κινηματογραφικής εταιρίας. Επειδή δε, ήταν ...σφόδρα ερωτευμένος με την εν λόγω ηθοποιό, τη Ντάλια Ντρέσνερ, τη θέλει να είναι πρωταγωνίστρια στη ταινία που ετοιμάζει. Η ίδια, δεν συμφωνεί....Για να συγκατανεύσει απαιτεί να χρησιμοποιήσει ο Γκέμπελς τη δύναμη του, για να μάθει σχετικά με το πατέρα της,  που ζούσε  στη Γιουγκοσλαβία, αλλά του οποίου  αγνοείτο η τύχη...
Την αποστολή αυτή ο Γκέμπελς την αναθέτει στο Γκούντερ.
Μέσα από τη περιπέτεια, τις ταλαιπωρίες και τους κινδύνους που περιγράφονται, μαθαίνουμε πολλά για την κατάσταση στη Γιουγκοσλαβία την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για τη τρομερή ναζιστική Ουστάσι και τα φοβερά - ανατριχιαστικά εγκλήματα (σφαγές) της εναντίον των Σέρβων.
Αφού τελειώσει αυτή η αποστολή, ανατίθεται άλλη στον Γκούντερ, αυτή τη φορά στην Ελβετία. ΄Εχει όμως κι αυτή σχέση με τη Ντάλια.....Η Ελβετία ήταν ουδέτερη χώρα στο πόλεμο.....Φαίνεται όμως (όπως αποκαλύπτεται στο βιβλίο) πως ο Χίτλερ σχεδίαζε εισβολή και σ' αυτή.....
Πέραν από τις κεντρικές ιστορίες = περιπέτειες, ο συγγραφέας μας δίνει πάρα πολλές πληροφορίες για περιοχές, πόλεις, ιστορικά πρόσωπα και καταστάσεις, έτσι ώστε να γίνονται όλα αληθοφανή για τον αναγνώστη.
Οι περιγραφές και οι καταπληκτικές γνώσεις του Philip Kerr  σχετικά με τη Γερμανική Ναζιστική Γερμανία δίνουν την εντύπωση πως είναι ο ιδιος Γερμανός.....(αυτό άλλωστε πίστεψα κι εγώ όταν διάβασα τη Τριλογία του Βερολίνου, χωρίς να διαβάσω πριν για τον συγγραφέα......).
Η γνώμη μου για το βιβλίο : Δεν με γοήτευσε όσο τα προηγούμενα που ανέφερα, με κούρασε στην αρχή ....μέχρι σχεδόν τη μέση των 471 συνολικά σελίδων του βιβλίου,  δεν παύει όμως να είναι ένα καλό στο είδος του βιβλίο.




Wednesday, March 23, 2016

ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΛΙΤΟΣ,  Μίμης Ανδρουλάκης, Πατάκης, 2015 (e-book).

"Ιστορικό μυθιστόρημα" χαρακτηρίζεται από το συγγραφέα του,  το βιβλίο αυτό, που το διάβασα στην ηλεκτρονική του μορφή....Θα έλεγα πως κατά 90% είναι ..ιστορικό και κατά 10% ...μυθιστόρημα..... Διότι τα γεγονότα που περιγράφονται είναι τεκμηριωμένα, μπορούν να διαπιστωθούν από ιστορικές πηγές και διάφορα συγγράμματα.....Δεν υπάρχουν φανταστικά ή επινοημένα σενάρια - γεγονότα, εκτός βεβαίως από τους διαλόγους που.....δεν νομίζω να έχουν...."μαγνητοφωνηθεί".....Παρ' όλα αυτά κι αυτοί ακόμα οι διάλογοι δεν έρχονται σε αντίθεση με τα ιστορικά καταγεγραμμένα....
- Στις 15 Οκτωβρίου του 1921, ένα χρόνο μετά τις εκλογές του 1920 κατά τις οποίες 
"ο Πρωθυπουργός των 3 Ηπείρων και των 5 Θαλασσών" έχασε (δεν εξελέγη καν βουλευτής...!!!), σάλπαρε το "Aquitania" από το Σαουθάμπτον για τη Νέα Υόρκη..... Με αυτό ταξιδεύει ο Βενιζέλος με τη (δεύτερη) σύζυγο του, την Έλενα Σκυλίτση, πλούσια, για ένα ταξίδι μέλιτος....
- Στο ταξίδι αυτό, διάρκειας εφτά μηνών, θα γίνουν πολλές συζητήσεις, τόσο ανάμεσα στον Βενιζέλο και τη σύζυγο του, όσο και με άλλους/ άλλες συνταξιδιώτες/ συνταξιδιώτισσες....
Θα δούμε πάρα πολλά πρόσωπα στο βιβλίο....πολλά από το στενό του περιβάλλον, γυναίκες με τις οποίες είχε δεσμό ή άλλες που  είχε μόνο ερωτευθεί... Πολιτικούς και διπλωμάτες, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, μουσικοσυνθέτες....Πλήθος "ων ουκ έστι αριθμός"...!
- Στη καμπίνα του, ο Βενιζέλος απομονώνεται συχνά και ασχολείται - εργάζεται με το να μελετά και να μεταφράζει τον Θουκυδίδη...ο οποίος φαίνεται να ...δεσπόζει στη σκέψη του.. Κάνει συγκρίσεις και βρίσκει ομοιότητες με τη Μικρασιατική καταστροφή, σε σχέση με τη Σικελική εκστρατεία.....
Δύσκολο μου είναι, να "απλώσω" όλο το περιεχόμενο ώστε να δώσω καλή παρουσίαση του βιβλίου....Δύσκολο γιατί είναι ..,πολύπλοκο...., πολυπρόσωπο, στοχαστικό.....
- Στο anagnostria.blogspot.com, μπορείς κανείς να βρει μια ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ  και ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ παρουσίαση .

Monday, November 30, 2015

ΡΕΒΕΚΚΑ

 ΡΕΒΒΕΚΚΑ (Μυθιστόρημα)
Δάφνη Ντι Μωριέ (1907- 1989), Καστανώτη - Εικοστός αιώνας, Σελ. : 509,
Μετάφραση από τα Αγγλικά : Ευμορφία Στεφανοπούλου.
(Γράφτηκε το 1938, Πρώτη έκδ. στην Ελλάδα 1946, Ανανεωμένη και συμπληρωμένη έκδοση 2009)

Ενα γοητευτικότατο μυθιστόρημα, που μου θύμισε έντονα την Τζέιν Εϊρ της Σαρλότ Μπροντέ, αποτελεί την ιστορία μιας απλής συνοδού κάποιας Αμερικανίδας, που παντρεύεται (νεότατη) τον αριστοκράτη Μάξιμ ντε Γουίντερ (χήρο - η γυναίκα του, η Ρεβέκκα είχε πεθάνει πριν αρκετούς μήνες) και έρχεται να ζήσει στον περίφημο Μάντερλεϊ, ένα μεγάλο και πολυτελέστατο σπίτι - πύργο....που βρίσκεται σε ένα μεγάλο ιδιόκτητο παραθαλάσσιο κτήμα χιλιάδων στρεμμάτων...με δάση, λιμανάκι ....

Το 1940 ο Άλφρεντ Χίτσκοτ, σκηνοθέτησε την ομότιτλη ταινία (με πρωταγωνιστές τον Λόρενς Ολιβιέ και την Τζόαν Φοντέιν), που μάλλον συνέβαλε πάρα πολύ στη διάδοση του βιβλίου

 Η αφήγηση ξεκινά με τη φράση: «Χτες το βράδυ είδα στον ύπνο μου πως ξαναγύρισα στο Μάντερλεϊ....». Το Μάντερλεϊ είναι ο παράδεισος ...όπου διαδραματίζονται όλα όσα μας αφηγείται η ηρωίδα μας. Εκεί κρύβονται πολλά μυστικά που σιγά σιγά αποκαλύπτονται στη νεαρή και νέα οικοδέσποινα.  Η νεκρή πρώην κα ντε Γουίντερ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φαίνεται πως ακόμα επηρεάζει καθοριστικά τη ζωή στο Μάντρελεϊ....όπου κυριαρχεί η διαβολική (τόσο στη μορφή όσο και στο χαρατήρα) κα Ντάμβερς, της πιστής στην πρώην οικοδέσποινας Ρεβέκκας, και η οποία ελέγχει τα πάντα στο Μάντερλεϊ. Αλλά και όλα τα πρόσωπα του μυθιστορήματος, έχει το καθένα το ρόλο και τη θέση του με σαφήνεια και συμβάλλει στη πλοκή και την εξέλιξη της ιστορίας με ένα θαυμαστό τρόπο.....
Ατμόσφαιρα μυστηρίου, ανατροπές, απρόοπτα, αγωνία...μια δραματική αλλά ταυτόχρονα πλήρης ρομαντισμού διήγηση εμπλέκονται και ....διαπλέκονται , καθιστώντας το διάβασμα του μυθιστορήματος μια πραγματική απόλαυση και προκαλεί την σφοδρή επιθυμία στον αναγνώστη να το ξαναδιαβάσει...! Δεν είναι, επομένως περίεργο που η Ρεβέκκα αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία όλων των εποχών.

Μερικές φράσεις από το βιβλίο ίσως δώσουν μια ιδέα : 
"......Θαρρώ πως αργά ή γρήγορα στη ζωή κάθε ανθρώπου έρχεται η ώρα της δοκιμασίας. Ο καθένας έχει τον κακό του δαίμονα, που καλπάζει πάνω στη ράχη μας και μας βασανίζει, και πρέπει να δώσουμε στο τέλος τη μάχη μαζί του........"
".....Η ευτυχία δεν είναι κάτι που μπορείς να το αποκτήσεις, είναι μια νοοτροπία, μια ψυχική κατάσταση....."
«......Γιατί τα σκυλιά να σε κάνουν να θέλεις να κλάψεις; Η συμπόνια τους έχει κάτι το τόσο σιωπηλό και το τόσο απελπισμένο. Ηξερε ο Τζάσπερ ότι έτρεχε κάτι κακό, όπως όλα τα σκυλιά...»











Monday, November 23, 2015

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ (Τριλογία).


Δεν είναι εύκολο νομίζω να δοθεί πολύ καλή περιγραφή ενός τόσο μεγάλου έργου, αλλά μόνο μια ιδέα.....
 Θα κάνω μια προσπάθεια......
 Η  «Επιστροφή στη Σμύρνη» (Ευάγγελος Μαυρουδής, ΚΕΔΡΟΣ), είναι ένα μυθιστόρημα τριών πολυσέλιδων τόμων, μια  τριλογία δηλαδή. Περιλαμβάνει την παράλληλη  ιστορία δύο γειτονικών οικογενειών, μιας ελληνικής και μιας τουρκικής, και την πορεία τους από το 1897 έως το 1922. Παρόλο που πρόκειται για μια μυθοπλασία, ο τρόπος περιγραφής και η πληθώρα λεπτομερειών δημιουργεί την εντύπωση αληθινής ιστορίας, διότι στην ουσία είναι ένα καθαρά ιστορικό μυθιστόρημα που περιλαμβάνει πολλά οικογενειακά και αυτοβιογραφικά και αποτελεί μια  ιστορική αναζήτηση που  κράτησε μια δεκαετία περίπου.
Για τον συγγραφέα η Σμύρνη είναι ένας χαμένος παράδεισος. «Η Σμύρνη για μένα είναι κάτι παραπάνω από τόπος καταγωγής των γονιών μου. Η απώλειά της, η πυρκαγιά και η βία μαζί με τις μνήμες των όμορφων ημερών δημιούργησαν μέσα μου έναν φαντασιακό κόσμο, εξιδανικευμένο χάρη στην παιδικότητα των αναμνήσεών τους: έναν άδικα χαμένο παράδεισο».

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ - Η θάλασσα μας, 1ος Τόμος (Σελ. 792).
 ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ 1 - Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΣ
Στον 1ο Τόμο,  « Η Θάλασσά μας» η ιστορία  ξεκινάει από τον Μάιο του 1897 για να φτάσει μέχρι τον Αύγουστο του 1918, σε απόσταση αναπνοής από τη Μικρασιατική Καταστροφή.  Ο συγγραφέας με λεπτομερή αλλά όχι πολύ κουραστικό τρόπο, μας περιγράφει τα ιστορικά γεγονότα της πρώτης εικοσαετίας του 20ού αιώνα, μέσα από την εξιστόρηση  των περιπετειών δύο κυρίως  προσώπων. Το ένα είναι αυτό του γιατρού Πλάτωνα Πηλείδη, που έφηβος εγκαταλείπει την Σμύρνη όπου ζούσε η οικογένεια του, μετά  φόνο ενός Τούρκου και έρχεται  να εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Το άλλο πρόσωπο είναι ο βενιζελικός αξιωματικός Γιώργος Μίννερ, ο οποίος ζει από πολύ κοντά  όλα τα σημαντικά πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα της περιόδου. Ο Μαυρουδής πετυχαίνει να δίνει την οπτική των γεγονότων σφαιρικά κι όχι μονοδιάστατα. Επιτυχίες και καταστροφές (οικονομικές, πολιτικές), παθιασμένοι ή αποτυχημένοι έρωτες και  ανταγωνισμοί παντός είδους, προσωπικές φιλοδοξίες και συλλογικές αποβλέψεις όλα συμπλέκονται και διαπλέκονται σε ένας πολύ πλούσιο μωσαϊκό απλωμένο από τη Σμύρνη και την Αθήνα ώς τη Θεσσαλονίκη, όπου η αλήθεια δεν είναι ποτέ μονόπλευρη.  Στις απόψεις του  Πηλείδη και του Μίνερ που πιστεύουν σε ένα σύνολο αξιών,  εκφράζονται χωρίς έντονα πάθη,  χάρη στον έμφυτο σκεπτικισμό τους, οι πιο διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές αποχρώσεις της εποχής, και ο συγγραφέας συνδυάζει τα μυθιστορηματικά με τα ιστορικά  πρόσωπα (τον Βενιζέλο, τον Γούναρη, τον Κωνσταντίνο, αλλά και τον Μεταξά ή τον Δραγούμη), εξιστορώντας ισσοροπιμένα (πιστεύω)  τα πραγματιά γεγονότα και τις μυθοπλαστικές του ιστορίες.


ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ, Ittihat ve Terakki (Ένωση κ Πρόοδος), 2oς Τόμος (592σελ.)
 ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ 2 - ITTIHAT VE TERRAKI (ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ)
 Στο 2ο τόμο περιγράφεται  πολιτική έκφραση του κινήματος των Νεότουρκων, που σήμανε το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έβαλε τα θεμέλια για τη δημιουργία του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Ουσιαστικά μας δίνεται η εικόνα από τη πλευρά των Οθωμανών και των Τούρκων μέσα από την ιστορία μιας Μουσουλμανικής οικογένειας, της οικογένειας Μενεξελή, που ζούσε απέναντι από την οικογένεια του Πηλείδη.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ, Φως εξ Ανατολών, 3ος Τόμος (σελ. 609).
 
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ 3 - ΦΩΣ ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΩΝ
Στον 3ο τόμο, η συνέχεια της εξιστόρησης των περιπετειών των δύο οικογενειών, πάντα εμπλεκομένη με τα ιστορικά γεγονότα, εκτείνεται μέχρι την πλήρη υποχώρηση και εγκατάλειψη της Σμύρνης από τις Ελληνικές Δυνάμεις....και το σύνολο του Χριστιανικού λαού της (όσος δηλ δεν είχε σκοτωθεί ή αιχμαλωτισθεί). Κυριαρχείται από τη περιγραφή μαχών, της προέλασης του Ελληνικού στρατού και τη τελική οπισθοχώρηση και καταστροφή της Σμύρνης.
 Τα ιστορικά γεγονότα απεικονίζονται συναρπαστικά : η απόβαση των Ελλήνων στη Σμύρνη, οι αλλεπάλληλες νίκες, η πορεία στην Αλμυρά Έρημο, το επαναστατικό κίνημα των Τούρκων, οι εσωτερικοί αγώνες και στα δύο στρατόπεδα, η επική μάχη στις πηγές του Σαγγάριου, η αντεπίθεση του Αυγούστου 1922, η υποχώρηση, η ακατάπαυστη βία, η πυρκαγιά.

Λέει ο Ευάγγελος Μαυρουδής :

«Η πραγματικότητα που απλώθηκε μπροστά στα μάτια μου ήταν αποκαλυπτική. Συνειδητοποίησα ότι το ερώτημα "τι και ποιος έφταιξε" είναι τόσο πολύπλοκο ώστε καθίσταται ουσιαστικά αναπάντητο. Οτι υπάρχουν ιστορικές φυσιογνωμίες-θύματα που η τραγωδία τους συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, 90 χρόνια μετά τη μεγάλη μικρασιατική τραγωδία. Οσα ανακάλυψα άλλαξαν τις αντιλήψεις που είχα. Η προσέγγιση της αλήθειας υπήρξε για μένα λυτρωτική».
«Το 2005 ταξίδεψα εκεί για πρώτη φορά. Εκτοτε την επισκέπτομαι σχεδόν κάθε χρόνο. Συνήθως πηγαίνω το Πάσχα επειδή τότε χαλαρώνουν κάπως οι επαγγελματικές υποχρεώσεις μου. Κάνω Ανάσταση στην Αγία Φωτεινή». Στα μάτια του η Σμύρνη δεν είναι η τσιμεντούπολη που πληγώνει τα μάτια. Πίσω από την επιφάνεια αναγνωρίζει μιαν άλλη πόλη:

«Πίσω από το φθηνό πανωφόρι της είναι ορατή η παλιά αρχοντιά της: το Ιωνικό Πανεπιστήμιο, η Εθνική Τράπεζα, το Πασαπόρτι, η Αρμοστεία, η Ευαγγελική Σχολή, το Κεντρικό Παρθεναγωγείο, το Τελωνείο, ο σταθμός του Αϊδινίου, το Ασανσέρ, ο Αγιος Βουκόλος, το οικοτροφείο του Αϊ-Γιάννη στον Πάνω Μαχαλά. Λείπει για πάντα το μεγάλο κομμάτι που κάηκε και οι ορθόδοξες εκκλησίες που ξεριζώθηκαν με τους πιστούς τους».
 «....νιώθω αυτόν τον τόπο δικό μου - έτσι μεγάλωσα -, γι' αυτό η καρδιά μου παλεύει κάθε φορά με το μυαλό επαναλαμβάνοντας στον εαυτό μου ότι καμία γη δεν ανήκει σε κανέναν και ότι, αντίθετα, οι άνθρωποι ανήκουν στη γη».
"Κάποτε πρέπει να πάψουμε να πιστεύουμε ό,τι μας λένε. Υπάρχουν άραγε δίκαια και άδικα έθνη ; Κάποτε δεν πρέπει να μάθουμε ότι το δίκαιο δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός και, ότι προτού κρίνουμε, χρειάζεται να ακούμε, να αγγίζουμε, να ψηλαφούμε όλες τις πλευρές; "