ΑΜΕΡΙΚΗ - ΓΕΝΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΑΤΛΑΝΤΙΚ ΣΙΤΙ

Συνοψίζοντας και αναλογιζόμενος τί άλλο θα μπορούσα να αναφέρω για τα όσα είδαμε - διαπιστώσαμε τις λίγες μέρες που κράτησε το ταξίδι στην Αμερική, νομίζω πως θα πρέπει να προσθέσω την αίσθηση του σεβασμού των νόμων και του αισθήματος της ασφάλειας που εισπράτταμε κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών. Η ταχύτητα των αυτοκινήτων στους αυτοκινητοδρόμους σε καμιά περίπτωση δεν υπερέβαινε το όριο ! 70 μίλια ήταν το όριο, περίπου 90 χιλιόμετρα. 

- Στην ενημέρωση που μας έκανε ο αρχηγός του γκρουπ, μας είχε τονίσει πως πρέπει να σεβόμαστε απολύτως τους νόμους διότι δεν εξαιρείται κανένας, ξένοι ή τουρίστες δεν αντιμετωπίζουν διαφορετική συμπεριφορά από την αστυνομία και εύκολα μπορεί κανείς να συλληφθεί ή να πληρώσει πρόστιμο αν παραβιάσει τους νόμους ή τον Κ.Ο.Κ.

Η φωτο εδώ, δείχνει αγροτική περιοχή των Amis.

                                                                        Το Καπιτώλιο

                                          Έφηβοι Amis σε επίσκεψη τους στην Φιλαδέλφεια

- Επίσης υπάρχει η αίσθηση, ότι υπάρχει σεβασμός γενικότερα, μεταξύ των πολιτών. Δεν είδαμε περιφράξεις των σπιτιών στις επαρχιακές πόλεις, οι αυλές συνορεύουν χωρίς κανένα ... κάγκελο ή  οποιοδήποτε άλλο φραγμό. Κανένας όπως φαίνεται δεν σκέφτεται να ... "φάει" λίγο από το γειτονικό οικόπεδο (στην Ελλάδα, αν ένα οικόπεδο μείνει χωρίς περίφραξη, σε λίγα χρόνια εξαφανίζεται! Οι γείτονες το "τρώνε" σιγά - σιγά).

                               "Κάστρο" - Ιδιωτική κατοικία στις παρυφές τις Νέας Υόρκης

- Τελειώνοντας τη περιγραφή του ταξιδιού σκέφτομαι πως οι γενικές  εντυπώσεις μου από αυτό,  είναι θετικές. Οι Η.Π.Α. είναι μια πολύ μεγάλη χώρα, με πάρα πολύ μεγάλη ποικιλία πολιτισμών αφού οι κάτοικοι της προέρχονται από όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Οι πόλεις έχουν κάθε μια τους εντελώς διαφορετική μορφή και τρόπο ζωής. 

- Θάθελα επίσης να πω πως πολύ θα επιθυμούσα να ξαναβρισκόμουν στη Ν . Υόρκη για τουλάχιστον μια εβδομάδα. Διότι, σε αυτή τη πόλη είναι άπειρα τα όσα μπορεί κανείς να δει - επισκεφθεί - ακροαστεί - απολαύσει κλπ κλπ. Ίσως,  να μας δοθεί η ευκαιρία να το πραγματοποιήσουμε. Να προσθέσω μόνο, πως δεν θα ήθελα - δεν θα μπορούσα να ζήσω σε μια τόσο μεγάλη και πολύβουη πόλη, αλλά μόνο μια ολιγοήμερη επίσκεψη , αν μπορούσα, θα ήθελα να κάνω.

ΑΜΕΡΙΚΗ 9

Μία από τις σύντομες  στάσεις που κάναμε, ήταν στη Βαλτιμόρη. Αυτό έγινε  στη πορεία μας από Ουάσιγκτον προς Νιαγάρα, αλλά το ... ξέχασα. Οι φωτογραφίες όμως μου τη θύμισα. Η Βαλτιμόρη είναι ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια των Η.Π.Α, είναι κτισμένη στις εκβολές του ποταμού Πατάπσκο, στο κόλπο Τζέσαπιμ. Οι αποβάθρες της έχουν μήκος 72 χιλιομέτρων!

Δεν είδαμε πολλά εδώ, παρά μόνο το παλιό λιμάνι, που σήμερα αποτελεί ένα τουριστικό χώρο, με καταστήματα και εστιατόρια.  Ονομαστά είναι το Πανεπιστήμιο και το νοσοκομείο με το ίδιο όνομα : Τζον Χόπκινς, τα οποία είδαμε μέσα από το πούλμαν.

 Ο παλιός αυτός φάρος, μεταφέρθηκε στο σημείο που τον είδαμε, και διατηρείται για ιστορικούς και τουριστικούς λόγους.

Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από τη Βαλτιμόρη. Άλλωστε δεν μείναμε περισσότερο από μισή ώρα.

ΑΜΕΡΙΚΗ 8

Από τη Φιλαδέλφεια κατευθυνόμαστε προς το χαριτωμένο θέρετρο, το Ατλάντικ Σίτι - το Λας Βέγκας της ανατολής! Ένα απέραντο ... καζίνο. Σε όλα τα ξενοδοχεία υπάρχουν μεγάλα και πολύμορφα (με ποικίλη διακόσμηση) καζίνο. Τα πούλμαν, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ, παρκάρουν στα πάρκιγκ των ξενοδοχείων. Οι επιβάτες, για περπατήσουν κατά μήκος της παραλίας, θα πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ, να περάσουν μέσα από ένα καζίνο! [ Ε όλο και κάποιοι θα ... τσοντάρουν]. Το Ατλάντικ Σίτι, είναι μια μικρή παραθαλάσσια (Αντλαντικός Ωκεανός)  πόλη που προορίζεται για ξεκούραση και ψυχαγωγία, ντόπιων και ξένων.  Το χαρακτηριστικό της ατέλειωτης παραλίας, είναι το λεγόμενο Boardwalk, που είναι μια ξύλινη παραλιακή εξέδρα, πλάτους 18 μέτρων και μήκους .... 6 χλμ.! Τόπος περιπάτου, δίπλα από το μεγάλο ανάχωμα (το οποίο εμποδίζει να δει κανείς τη θάλασσα περπατώντας στην εξέδρα αυτή) που προστατεύει τη πόλη από τα τεράστια κύματα του Αντλαντικού. Για να δούμε τη θάλασσα, περνάμε πάνω από γεφυρούλες που συνδέουν τη ξύλινη εξέδρα με την απέραντη αμμουδιά, διότι ανάμεσα στο ανάχωμα και την εξέδρα, υπάρχει τάφρος για να συγκρατεί - συγκεντρώνει όσα νερά περάσουν το ανάχωμα.

Κατά μήκος αυτής της πλατφόρμας υπάρχουν εστιατόρια, φασφουτάδικα, καφετέριες, καταστήματα και μικρομαγαζάκια. Υπάρχουν και μικρά αμαξάκια, που τα έλκουν ... νεαροί "ταξιτζήδες", για τους ... κουρασμένους ή τους ...  τεμπέληδες.

Βουτιά στον Ατλαντικό δεν κάναμε, διότι δεν είχαμε ούτε ... μαγιό, αλλά ούτε και χρόνο.  Γιατί θα έπρεπε μέσα σε 2 περίπου ώρες να αναχωρήσουμε για την επιστροφή μας στη Ν. Υόρκη.

AMEΡΙΚΗ 7

Στη φωτο επάνω βλέπουμε τη τοπική ξεναγό μας στη Φιλαδέλφιεια, που προς μεγάλη μας έκπληξη μας υποδέχτηκε με στολή της εποχής της ανεξαρτησίας. Μας εξήγησε πως εκείνη τη μέρα (8η Ιουλίου) γιορτάζει η Φιλαδέλφεια την εξαγγελία - εκφώνηση του κειμένου της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Η.Π.Α., η οποία συντάχθηκε την 4η Ιουλίου του 1776 (που είναι και η εθνική γιορτή των Η.Π.Α.) αλλά εκφωνήθηκε ενώπιον του λαού την 8η Ιουλίου. Έτσι φανήκαμε τυχεροί που "πέσαμε" αυτή την ημερομηνία στη Φιλαδέλφεια, όπου γινόταν η αναπαράσταση της εκφώνησης της διακήρυξης. Μας μοίρασαν μάλιστα σε μεγάλες σελίδες την ανακήρυξη μαζί με σημαιούλα των Η.Π.Α.
- Στη 2η φωτο, είναι το άγαλμα, που φέρει τον τίτλο "THE SIGNER", προς τιμή αυτού που υπέγραψε τη προκήρυξη (που είναι ο λαός των Η.Π.Α.)

  - Στη 3η φωτο, βλέπουμε το Δημαρχείο της Φιλαδέλφειας.

- Εδώ βλέπουμε την καμπάνα της Ανεξαρτησίας, η καμπάνα που κτύπησε για να ανακοινωθεί - εξαγγελθεί η ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας . Όπως παρατηρούμε, η καμπάνα ράγισε, και διατηρείται ως αξιοθέατο, διότι συνδέεται άμεσα με την ημέρα της Ανεξαρτησίας.

- Η Φιλαδέλφεια είναι μια πολύ ωραία και γραφική πόλη, με χαμηλά κτίρια, ήσυχη (καμιά σχέση με Ν. Υόρκη). Υπήρξε η πρώτη πρωτεύουσα των Η.Π.Α.

ΑΜΕΡΙΚΗ 5

Η επόμενη της γενικής ξενάγησης μέρα, ήταν ελεύθερη. Πού να πρωτοπάει κανείς ? πραγματικά στη Ν. Υόρκη είναι τόσα πολλά που μπορεί να δει κάποιος,  που ... ζαλίζεται να τα σκέφτεται και μόνο!  Πολλά και μεγάλα μουσεία, όπως το American Museum of Natural History, το Guggenheim Museum και το Μuseum οf Μοdern Art είναι κάποια από αυτά. Αλλά εκείνο που μας κάνει μεγάλη εντύπωση είναι το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να κυκλοφορήσει σ' αυτή την απέραντη και πυκνοκατοικημένη πόλη (μόνο το Μανχάταν έχει πάνω από 1,5 εκατομύριο κατοίκους)!  Πλήρως τετραγωνισμένη, με φαρδιές λεωφόρους (avenues) από βορρά προς νότο και οδούς (streets) από ανατολή σε δύση, σαν ένα τεράστιο σταυρόλεξο (!), κάνουν ευκολότατη τη περιπλάνηση χωρίς κανένα κίνδυνο να χαθεί κανείς. Το ξενοδοχείο π.χ. που μέναμε, βρίσκεται κοντά στην 7η λεωφόρο στην 51η  οδό. Περιβόητη είναι  η 5η Λεωφόρος με τα κολοσσιαία πολυκαταστήματα της, όπου μπορεί κανείς να ... χαθεί ψωνίζοντας ή έστω και μόνο χαζεύοντας. Αφού γυρίσαμε - γυρίσαμε, είδαμε - είδαμε... και ... κουραστήκαμε, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο με σκοπό να πάμε σε κάποιο θέαμα το βράδυ, στο Broadway, τη περίφημη περιοχή των θεαμάτων, στη Ν. Υόρκη. Όμως, οι διαφωνίες και (κυρίως) η κακή συνεννόηση, μας άφησε 3 άτομα, να καταλήξουμε να τρώμε παγωτό σε ένα μπαρ - καφετέρια. Όμως, αυτό που δεν κάναμε τη πρώτη ελεύθερη βραδιά μας, το κάναμε την επομένη, παρόλο που γυρίσαμε κουρασμένοι από τη ολοήμερη εκδρομή μας στη Φιλαδέλφεια - Ατλάντικ Σίτυ (σε επόμενη ανάρτηση για αυτά)

ΑΜΕΡΙΚΗ 4

Τη 4η μέρα (ουσιαστικά 5η του ταξιδιού, αφού "χάσαμε" μια μέρα ταξιδεύοντας (Θεσσαλόνίκη - Ζυρίχη - Ν.Υόρκη - Ουάσιγκτον), αναχωρήσαμε νωρίς το πρωϊ για το Μανχάταν, στη καρδιά δηλ. της Ν. Υόρκης. Πρώτα περάσαμε και πάλι τη γέφυρα που συνδέει τον Καναδά με τις Η.Π.Α., όπου γίνεται πάλι ο έλεγχος των διαβατηρίων, όπως έγινε και κατά την είσοδο μας στον Καναδά ( ο έλεγχος των διαβατηρίων είναι τυπικός και ουσιαστικός, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μεγάλη ουρά από αυτοκίνητα και να υπάρχει πολύ μεγάλη καθυστέρηση στα σύνορα - μας είχε ενημερώσει σχετικά ο αρχηγός του γκρουπ και είμασταν προετοιμασμένοι).
- Σημαντικό τμήμα της διαδρομής, γίνεται δίπλα από το ποταμό Νιαγάρα (φαρδύς σαν ... θάλασσα!). Διασχίζουμε τη πολιτεία του Νιου Τζέρζεϊ, τα όρη Pocono και τα βόρεια της πολιτείας της Ν.Υόρκης. Αφού κάναμε μια στάση για ξεκούραση - φαγητό, σε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ και πάλι σούπερ μάρκετ, φτάσαμε στο πολυπόθητο (για τις γυναίκες κυρίως, που αγωνιούσαν αν θάχουμε αρκετό χρόνο για ψώνια....) γιγάντιο κέντρο καταστημάτων, το περίφημο Woodbury Commons. Εκεί όρμησαν οι γυναίκες ... ευχαριστήθηκε η ψυχή τους !
- Το απόγευμα φτάσαμε στη ... Μέκκα του παγκόσμιου καπιταλισμού, και καταλήξαμε στο Excelsior Hotel (4*) στη καρδιά του Μανχάταν, έχοντας απ'την άλλη μεριά του δρόμου, το ξακουστό Central Park!
- Σύμφωνα με το πρόγραμμα, το πρωϊ της επόμενης μέρας, αμέσως μετά το πρόγευμα, αναχωρήσαμε για μια εκτεταμένη περιήγηση στη πόλη, που ήταν πραγματικά πολύ "πλούσια". Κατ' αρχάς κατευθυνθήκαμε προς το Empire State Building, το ψηλότερο κτίριο της Νέας Υόρκης, όπου φυσικά ανεβήκαμε και από εκεί θαυμάσαμε τη θέα πάνω από το Μανχάταν και τους ουρανοξύστες, οι οποίοι από εκεί ψηλά μας φάνηκαν ... πολύ χαμηλοί, ενώ όταν τους βλέπαμε από κάτω μας φαίνονταν πανύψηλοι (που πράγματι είναι)
- Στη συνέχεια περάσαμε από την Τimes Square που βρίσκεται στο Μπρόντγουεϊ, το Λίνκολν Σέντερ και επισκεφτήκαμε το Ροκφέλλερ Σέντερ. Ακολούθως περάσαμε από το Σέντραλ Παρκ, το Σόχο, το Γκρήνουιτς Βίλατζ, την Τσάϊνα Τάουν και το Χάρλεμ. Καταλήξαμε στην αποβάθρα του Μπάτερυ Παρκ, απέναντι από το Άγαλαμα της Ελευθερίας το οποίο δεσπόζει στην είσοδο του λιμανιού, και βγάλαμε από εκεί φωτογραφίες (δυστυχώς από πολύ μακρυά). Η ξενάγηση δεν περιελάμβανε επίσκεψη στο νησάκι Λίμπερτι και ο χρόνος δεν μας επέτρεψε να επισκεφτούμε και να δούμε από κοντά το σήμα κατατεθέν της Ν. Υόρκης, αλλά και το έμβλημα της Αμερικής, το Άγαλμα της Ελευθερίας (λόγω του συνωστισμού, των μέτρων ασφαλείας και της μεγάλης αναμονής και καθυστέρησης, για να επισκεφθεί κανείς το νησάκι, θα έπρεπε να διαθέσει σχεδόν μια μέρα...)

ΑΜΕΡΙΚΗ 3

Πριν συνεχίσω τη περιγραφή του ταξιδιού, συμβουλευόμενος τις ... σημειώσεις μου, είδα πως περέλειψα να αναφέρω κάποια πράγματα - εντυπώσεις κατά τη διαδρομή μας προς τη πόλη του Νιαγάρα. Σε μια στάση που κάναμε, έξω από τη πόλη William Sport, επισκεφτήκαμε ένα ΠΕΛΩΡΙΟ σουπερμάρκετ, πραγματικά ΑΠΕΡΑΝΤΟ! Η ποικιλία των διαφόρων προϊόντων ατελείωτη... αλλά και τα μεγέθη! Φρέσκο γάλα σε συσκευασία 1 γαλονιού (Σχεδόν 4 λίτρα!). Σάντουϊτς ... γίγαντες! Παρατηρήσαμε ότι η αγορά αλκοολούχων γίνεται μόνο με επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου (διαπίστωση ηλικίας?). Επίσης ότι απαγορεύεται να βγει κανείς από το σουπερ μαρκετ με ανοιγμένο αλκοολούχο ποτό! Πρέπει υποχρεωτικά να το πιει εντός (για να μην υπάρξει περίπτωση να το δώσει σε ανήλικο).
- Στη πόλι του Νιαγαρα φτάσαμε αργά το βράδυ, εκεί διανυχτερεύσαμε.
- Την άλλη μέρα, στις 8 το πρωϊ, αναχωρήσαμε για το Τορόντο. Εκεί είδαμε ουρανοξύστες από κοντά για πρώτη φορά. Αφού κάναμε ένα τουριστικό γύρο της πόλης, αφού είδαμε και φωτογραφίσαμε διάφορα ενδιαφέροντα κτίρια και αφού κατεβήκαμε και σε ένα υπόγειο κέντρο καταστημάτων, που υπογείως συνδέεται με πολλά παρόμοια (υπάρχει μια πόλη ... κάτω από τη πόλη!), επισκεφτήκαμε τον πανύψηλο πύργο του Τορόντο, ύψους 553 μέτρων !!! Βέβαια εμείς "μόνο" μέχρι τα 446 μέτρα ανεβήκαμε! Εκεί υπάρχει εστιατόριο και καφετέρια. Από εκεί απολαύσαμε πραγματικά μια πανοραμική θέα της πόλης.
- Η διαδρομή της επιστροφής ήταν πάρα πολύ ωραία, δίπλα από ποτάμι, μέσα σε καταπράσινο τοπίο.
- Αμέσως με την επιστροφή μας στη πόλη του Νιαγάρα, επισκεφτήκαμε τους καταρράκτες, τους οποίους είδαμε από πολύ κοντά, με μια βόλτα με πλοιαράκι, το οποίο πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής από το μέρος πτώσης των νερών. Εντυπωσιακό θέαμα!
- Το βράδυ, 7 άτομα, ανεβήκαμε για δείπνο, στο εστιατόριο του ξενοδοχείου EMBASY, απ'όπου το θέαμα των καταρρακτών είναι διαφορετικό, διότι φαίνεται και το ποτάμι που μεταφέρει τα νερά στο σημείο κατακρήμνισης τους, προλάβαμε πριν νυχτώσει. Μετά το δείπνο κάνοντας μια βόλτα απέναντι από τους καταρράκτες, απολαύσαμε το θέαμα των φωτισμένων με προβολείς καταρρακτών.
- Έτσι τελείωσε ακόμα μια μέρα του ταξιδιού.

AMEΡΙΚΗ 2

Τη δεύτερη μέρα στην Αμερική, στις 8 το πρωϊ αναχωρήσαμε για τους καταρράκτες του Νιαγάρα, που βρίσκονται στα βόρεια της πολιτείας της Ν. Υόρκης, στα σύνορα με τον Καναδά. Η διαδρομή, συνολικά 8 ωρών με το πούλμαν, ήταν πολύ ωραία. Διασχίσαμε τα Απαλάχια Όρη και την ενδοχώρα της Πενσυλβανίας. Βρήκαμε ποτάμια και πολύ πράσινο και πάλι. Φυσικά κάναμε 2 στάσεις. Η μία έγινε σε χωριό Amis, που είναι μια κοινότητα που ζει σε συνθήκες του ... 19 αιώνα, με άλογα και άμαξες, αρνούμενοι να ενταχθούν στη σύγχρονη εποχή. Το χωριό ήταν πολύ γραφικό - ωραίο (εκεί πίνοντας καφέ παρακολούθησα μέρος του αγώνα της Γερμανίας με την Αργεντινή, που έληξε με 3 - 0). Η άλλη στάση έγινε στο εργοαστάσιο της σοκολατοποιίας HERSEY, όπου με βαγονάκια των 6 ατόμων, μας ξενάγησαν μέσα στο εργοστάσιο επιδεικνύοντας μας το τρόπο παρασκευής του... μεγάλου πειρασμού, της σοκολάτας! Το τέλος της διαδρομής βρίσκεται μέσα σε ένα μεγάλο κατάστημα όπου πουλάνε, κάθε είδους και κάθε μεγέθους, σοκολάτες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη ψωνίσει κάποιος. Με αυτό το πολύ έξυπνο τρόπο οι Αμερικανοί καταφέρνουν να αποσπούν χρήματα από τους επισκέπτες. Νωρίς το απόγευμα, φτάσαμε στη γραφική πόλη Niagara on the Lake. Εκεί σταθμεύσαμε και επισκεφτήκαμε τους καταρράκτες για τις απαραίτητες φωτογραφίες (αλλά θα τους δούμε καλύτερα την επομένη μέρα). Ακολούθως περάσαμε τη γέφυρα που συνδέει τις ΗΠΑ με τον Καναδά και καταλήγουμε στο ξενοδοχείο Radisson Falls View Hotel 4*, που βρίσκεται στη Καναδική πλευρά. Εδώ είναι το καλύτερο μέρος για να απολαύσει κανείς τους καταρράκτες και το "πέταλο".

ΑΜΕΡΙΚΗ

Ένα ταξίδι στην Αμερική, συγκεκριμένα στις Η.Π.Α. (διότι η Αμερική είναι μια ήπειρος με πολλές χώρες) δεν είναι ένα απλό ταξίδι. Μια παρέα 16 ατόμων, που ενώθηκε με άλλους τόσους από διάφορα μέρη της Ελλάδας, κάναμε πραγματικότητα ένα όνειρο. Υπεραντλαντικό ταξίδι στις Η.Π.Α.! Πιο συγκεκριμένα, σε ένα μικρό μέρος των Η.Π.Α., διότι μέσα σε 10 μέρες (εκ των οποίων οι 2 "σπαταλώνται" ταξιδεύοντας = πετώντας) δεν φτάνουν παρά για μια "μυρωδιά" της μεγάλης αυτής χώρας.
- Μετά από τρίωρη πτήση από Θεσσαλονίκη για Ζυρίχη και μια οκτάωρη από τη Ζυρίχη στη Ν. Υόρκη (αεροδρόμιο Κένεντυ), φτάσαμε στις Η.Π.Α. Από εκεί αμέσως φύγαμε, σύμφωνα με το πρόγραμμα, για την Ουάσινγκτον. Οι πρώτες εντυπώσεις ήταν αυτές του ... μεγέθους. Μεγάλα κτίρια - πανύψηλα, μεγάλοι - ατελείωτοι δρόμοι. Είδαμε από μακρυά τους ουρανοξύστες του Μανχάταν, τους οποίους θα βλέπαμε από κοντά το βράδυ της 5ης μέρας του ταξιδιού. Δεύτερη εντύπωση ? το απέραντο πράσινο! Ουσιαστικά η διαδρομή Ν.Υόρκη - Ουάσιγκτον (380 χιλιόμετρα) γίνεται μέσα από ένα πυκνότατο δάσος : πράσινο, πράσινο, πράσινο....Φτάσαμε στην Ουάσινγκτον, όπου διανυκτερεύσαμε στο ξενοδοχείο Hyatt Regency on Capitol Hill, 5*, που βρίσκεται πολύ κοντά στο Καπιτώλιο.
-Η πρώτη μέρα ξεκίνησε με περιήγηση μας στο περίφημο Καπιτώλιο, που είναι το κοινοβούλιο και έδρα της Γερουσίας, 79 μέτρα ύψος, που θυμίζει έντονα (στο σχήμα) τον Άγιο Πέτρο της Ρώμης. Απέναντι από το καπιτώλιο, μέσα σε μια μεγάλη ανοικτή έκταση, βρίσκεται το μνημείο του Τζωρζ Ουάσιγκτον, ένας οβελίσκος ύψους 153 μέτρων!
Ακολούθως επισκεφτήκαμε τον Λευκό Οίκο (δυστυχώς δεν μας υποδέχτηκε ο .... Ομπάμα), όπου τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντια, λόγω του ότι ετοιμάζονταν για τη γιορτή της ανεξαρτησίας (4 Ιουλίου) και έτσι δεν μπορέσαμε να πλησιάσουμε πολύ, παρά μόνο από τη πίσω πλευρά, απ'όπου τρβήξαμε φωτογραφίες. Μέσα από το λεωφορείο είδαμε την Εθνική Βιβλιοθήκη, το μουσείο της Φυσικής Ιστορίας, το Υπουργείο Οικονομικών και το μνημείο που έχει στηθεί προς τιμήν του Τ. Τζέφερσον. Αμέσως μετά επισκεφτήκαμε το μνημείο του Αβραάμ Λίνκολν, με το άγαλμα του να βρίσκεται καθισμένο μπροστά στην είσοδο του μνημείου. Περάσαμε μετά από το κοιμητήριο του Άρλιγκτον, όπου βρίσκονται οι τάφοι 213.000, μεταξύ των οποίων και πολλών διασήμων, όπως του Τζων Κένεντυ και της Τζάκυ Κένεντυ - Ωνάση κ.ά. Στο μεταξύ είχαμε και μια ... περιπετειούλα, που μας βγήκε σε καλό. Εκεί στο καπιτώλιο, που είχαν σταθμεύσει πολλά τουριστικά πούλμαν (και το δικό μας φυσικά) έκανε αιφνιδιαστικό έλεγχο η τροχαία. Έλεγξε τα πούλμαν αν πληρούσαν όλες τις προδιαγραφές για να ταξιδεύουν. Και σχεδόν σε όλα βρήκαν κάποιο ελάττωμα - κακή συντήρηση κλπ. και ΟΛΑ ΑΥΤΑ τα ακινητοποίησαν! Δεν τους επέτρεψαν να μετακινηθούν αν δεν αποκαθιστούσαν την όποια δυσλειτουργία παρουσίαζαν! Στο δικό μας βρήκαν κακές τις αναρτήσεις. Έπρεπε να περιμένουμε να έρθει άλλο πούλμαν για να μας παραλάβει. Έτσι, στο διάστημα αυτό, μας δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτούμε κάποια από τα μουσεία που βρίσκονται τριγύρω εκεί, όπως αυτό των Ιθαγενών, της Φυσικής Ιστορίας, των Καλών Τεχνών και του Διαστήματος. Βέβαια, ο χρόνος για δει κανείς αυτά τα μουσεία ποτέ δεν είναι αρκετός.
Το απόγευμα μας ήταν ελεύθερο. Επισκεφτήκαμε τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό, που κάθε άλλο από σιδηροδρόμους θυμίζει, διότι υπάρχουν πάρα πολλά καταστήματα, εστιατόρια, φασφουτάδικα, και δίνει την εντύπωση ενός κέντρου πολυκαταστημάτων, παρά σιδηροδρομικού σταθμού. Επίσης επισκεφτήκαμε τη περιοχή του Τζωρτζτάουν, όπου τα κτίρια είναι (φαίνονται) παλαιά, Βικτωριανής εποχής (ακόμα και κτίρια ενός έτους έχουν αυτό το στυλ).
Το βράδυ, βολτάροντας 2 ζευγάρια, βρήκαμε τυχαία ένα μπαρ-μπυραρία στυλ καουμπόϊκου, με ζωντανή τσαζ μουσική, όπου περάσαμε τη βραδυά πολύ ευχάριστα. Εκεί βέβαια τη μπύρα τη σερβίρουν σκέτη (χωρις πατατάκια ή ξηρούς καρπούς), εμείς όμως ως Έλληνες, που δεν πίνουμε ... ξεροσφύρι, βρήκαμε πατατάκια από παρακείμενο κατάστημα, και συνοδέψαμε τη μπύρα μας απολαμβάνοντας τη μουσική! Αυτή ήταν η πρώτη μας μέρα στην Αμερική.