ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ...

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς : μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την,
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ.... - ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Χαρά χαρά.

Δε μας νοιάζει

τι θ' αφήσει το φιλί μας

μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε

το μέγα άσκοπο

που δε ζητά το σκοπό του.

Ο Θεός

πραγματοποιεί τον εαυτό του

στο φιλί μας.

Περήφανοι εκτελούμε

την εντολή του απείρου.

'Ενα μικρό παράθυρο

βλέπει τον κόσμο.

'Ενα σπουργίτι λέει

τον ουρανό.

Σώπα.

Στην κόγχη των χειλιών μας

εδρεύει το απόλυτο.

Σωπαίνουμε κι ακούμε

μες στο γαλάζιο βράδι

την ανάσα της θάλασσας

καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου

που δε μπορεί να χωρέσει

την ευτυχία του.

'Ενα άστρο έπεσε.

Είδες;

Σιωπή.

Κλείσε τα μάτια.

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσο του νου.

Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση

μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού

θριάμβου, με πουλιά, με φως τ'ουρανού,

και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει.

Ας υποθέσουμε πως είμαστε εκειπέρα, 

σε χώρες άγνωστες, της Δύσης, του Βορρά, 

ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,

οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.

Για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά,

έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος

άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,

τα παντελόνια μας και, του πτερνιστήρος 

το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.

Πηγαίνουμε - σημαίες στον άνεμο χτυπούν -

ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,

τις βίλες του Posilippο* θα ιδούμε,

Κύριε, Κύριε, και το τερέν του Παραδείσου

όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

* Το Posillipo είναι ένα προάστιο της Νάπολης. Το όνομα του προέρχεται από την ελληνική λέξη παυσίλυπον, που λογοτεχνικά σημαίνει "παύση του πόνου". Σήμερα στην τοποθεσία αυτή υπάρχουν σημαντικές βίλες, όπως αυτή του προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας.

ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Με ρώτησ΄ένας φίλος : ποια μέθοδος
οδηγεί στη λύτρωση του κόσμου?

Ο κόσμος αρχίζει από μας
όπως οι ακτίνες απ' τον ήλιο
σ' αυτό το κορμί της ψυχής
που αισθάνεται, λογίζεται και δρα
τελειώνει και αρχίζει ο κόσμος
χαρά στη μεγάλη στιγμή
το άνθος τραγουδά στον άνεμο
μεγαλείο αφθονίας λιτό σιωπηλό
υπερευαίσθητος δημιουργός κι έκλυση ενέργειας αθόρυβης
βέβαιο στη ρίζα του Θεού που δεν ζητάει.

ΖΗΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΘΑΝΑΤΟΙ ( ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ)

.......................................
.......................................

ω, που ΄χατε πολλά να πείτε, στόματα,
κι ο λόγος σας εδιάλεξε για τάφο
ω, που ' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
και τον καημό δεν είπατε που γράφω

........................................
........................................

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για να το ζήσουμ' όλοι.

Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς
το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει,
Ο κόσμος τω δεντρώνε ρεύει ορθός.
Κλαίει παρακάτω η βρύση.

Από τα σπίτια που είναι σα βουβά,
κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου,
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά
τ' ασημοδάκτυλα του.

................................
................................

[ Τελευταίος αποχαιρετισμός σήμερα, στην αγαπητή συνάδελφο και φίλη. Τρίτη στη σειρά αποχαιρετισμού τριών αγαπητών συναδέλφων - φίλων.......]

Η θλίψη της δύσης

Έτσι κι άπόψε ανάτειλαν του δειλινού τα ρόδα
χρυσόχρωμα, ροδένια, πορφυρά,
έτσι κι' απόψε σβήνοντας εφυλλορόησαν όλα
καθώς τα ξαγναντώ κάθε φορά.
Και κάθε φορά ρουφώ από την ανατολή τους
όλη τη ροδοστάλαχτη χάρη τους και μεθώ
ακόμα κι ' απ' τη σιγανή, την ύστερνη πνοή τους.
(Έτσι, τη μια χαρά τη χαίρομαι όλη ως πέρα).
Μα έτυχε απόψε βλέποντας τη Δύση, να σκεφτώ
πως τάχατες η αγάπη μας θάσβηνε κάποια μέρα...
Κι' όπως απόψε ανάτειλαν του δειλινού τα ρόδα
χρυσόψωμα, ροδένια, πορφυρά,
όπως κι' απόψε σβήνοντας φυλορροούσαν όλα
είχα μια θλίψη τούτη τη φορά...

Μ. ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Καλύτερα με ωτασπίδες,
με τους ήχους που κυκλοφορούν!

Καλύτερα χωρίς όσφρηση,
γύρω μας δεσπόζουν αποκρουστικές οσμές!

Καλύτερα χωρίς όραση,
να μη βλέπω το μορφασμό που έχει το περιβάλλον στο "σταυρό"!

Καλύτερα χωρίς αφή,
έτσι που κατάντησε τραχύς ο ανθρώπινος χαρακτήρας!

Ας είναι και χωρίς γεύση,
μήπως απόμειναν χαρές να γευτείς!

Παναγώτης Ν. Δεμερτζής